Vakantieverslag (8):Mettlach

Als we in de buurt zijn, gaan we geheid een middag naar het stadje Mettlach. Dan gaan we "shoppen". Deze keer hebben we, heel opwindend, een grote pan gekocht.
Hoewel we er dus al jaren komen, hebben we nog niet alles gezien. Zo viel ons telkens een torenspitsje op, en zagen we wegwijsborden naar de "Alter Turm".
Aan de voet van de kerk is een ruime parkeerplaats, die overloopt in een park. Dat zijn waarschijnlijk de oude abdijgronden.
In 676 werd hier een klooster gebouwd, de stichter was Lutwinus.

Lutwinus werd heilig verklaard, en rond 990 werd begonnen met de bouw van een praalgraf voor de goede man. Een achtkantig gebouw, zoals de Dom van Aken.

 

Hij staat achter het gebouw van Villeroy & Boch, museum en hoofdkantoor van de internationale porselein- en keramiekfabriek.

Om de Alter Turm staan resten van sarcofagen opgesteld.

Nog even over het Villeroy & Boch museum: dat was dus eerst een abdij voor de Benediktijner Orde.

Tijdens de oorlogsperikelen tussen de Fransen  (Napoleon) en de Duitsers werd het klooster rond 1792 verlaten en in 1802 werd het officieel opgeheven (net zoals Himmerod), het gebouw werd Frans staatsbezit. Een papierfabrikant uit Trier kocht het aan. Daarna is Villeroy & Boch er in getrokken, en zo is het bewaard gebleven.
We wandelen nog wat door het park, er staan prachtige bomen.

En oude machine-onderdelen, daar werd misschien klei mee bewerkt?

De weg van Saarburg naar Mettlach (en terug) loopt door het dal van de Saar en kronkelt mee met de rivier. Het is een prachtige route. Op zeker moment kom je langs een steengroeve; alles is roodbestoven: de berg, de weg, de bedrijfsgebouwen, de auto's. Hier wordt sinds 1877 steen gewonnen: onderdevonisch Taunuskwartsiet. Het landschap wordt letterlijk aan stukken gereten, maar het is zó indrukwekkend.

Daar zijn dus de kerk, de abdij en vele andere gebouwen van gemaakt, met hun kenmerkende kastanjebruine kleur.

Leuk hoor, zo'n outletcenter, maar gelukkig valt er meer te zien. Volgend jaar gaan we weer.


Voor de steengroeve: klik hier.  Deze mensen zijn trots op hun bedrijf en dat mogen we weten ook. Met video!

Foto's: A.B. van der Ploeg en van Aag zelf.

Vakantieverslag (7): wandelen op de Warsberg

O, wat is het fijn om weer in Saarburg te zijn. Vraag me niet waarom, maar we vinden het hier zo leuk.

Het bungalowpark ligt boven op de Warsberg. Je kunt er aan alle kanten rond lopen, door het bos en over de terrassen vol druivenstokken.

We zetten de auto aan het begin van het pad. Het is stralend weer, en zo op de helling best warm.

Het is jaren lang niet zo goed gegaan met het imago van de Duitse wijn, maar de winzer werken keihard om te bewijzen dat hun wijnen tegenwoordig weer bij de top horen. Helaas ligt er ook veel braak, mede door gebrek aan opvolgers.

Maar we zien dit jaar ook veel nieuwe aanplant, met dunne druivestokken en frisgroene blaadjes.

 

Deze percelen zijn om en om van Weingut Dr. Wagner en Weingut Appel. Van de laatstgenoemde hebben we dit jaar wat flessen geprobeerd. Heerlijk!

Op zeker moment kunnen we kiezen: het pad verder volgen of rechtsaf buigen en een terras lager weer teruglopen. We besluiten tot het laatste.

Het uitzicht op het stadje is zoals altijd adembenemend, maar ook langs het pad is van alles te zien: bramen, geraniums en prachtige klaprozen.

In het gras horen we voortdurend geritsel. Als je je best doet kun je ze betrappen:

hagedisje

Langs de muur lopen we weer terug, onder de bomen, de schaduw in.

Het is altijd weer een wonder: de druivenstokken op die harde, droge grond, de onbarmhartige zon, en dan uiteindelijk die prachtige goudgele of frisbleke wijn.


Weingut Appel zit vlak bij de inrit naar Landal Warsberg: Tiererstrasse 19 in Saarburg. klik hier



Foto's: A.B. van der Ploeg en van Aag zelf

Vakantieverslag (6): Abtei Himmerod

Op vrijdagochtend zijn we uit Stadtkyll vertrokken. We zijn met een korte omweg via Abtei Himmerod naar Saarburg gereden.
In een folder hadden we gelezen dat er een broodbakkerij bij de abdij moest zijn, én een visrokerij. De plaatjes waren ook mooi, kortom, reden genoeg om er eens een kijkje te nemen.

Sommige kloosterordes bouwen graag op een berg, deze cisterciënsers gaven de voorkeur aan een dal. Omringd door de bergen, die een soort natuurlijk claustrum vormen. Al in 1134 werd deze plek uitgekozen door de beroemde Bernhard van Clairvaux.

Daar ligt het, in het Salmtal. We lopen het pad naar beneden af, langs de boomgaard en een luxe-hotel voor beestjes.

Het is een ongelooflijk grote kerk. De vraag is nu: hoe oud is dit gebouw?

Antwoord: het klooster en de kruisgang stammen vanaf 1927; de kerk werd vanaf 1952 (opnieuw) opgebouwd. Het zijn dus bijna fonkelnieuwe gebouwen. In een boekje staat een dramatische foto van de vorige kerk:

In 1802 werden de kloosters in dit gebied (en ook elders) namelijk gesloten. Daarna werden de gebouwen als een soort steenmijn gebruikt.
Waarom die kloosters en masse werden gesloten? Dat moest bij wet, uitgevaardigd door Napoleon himself.
Kijk, dat vind ik nou interessant. Bij ons werden kloosters al tijdens en na de 80-jarige oorlog met de grond gelijk gemaakt, óf ze kregen een andere functie; hoe dan ook, Napoleon had wat dat betreft bij ons niet veel te doen. Dat in andere landen de impact van het Franse gedachtengoed veel heftiger was, dat realiseer je je niet altijd. Dit gebied is eeuwenlang verscheurd: nu weer Duits, dan weer Frans. En overal kom je sporen tegen van die strijd en die wisselingen van de wacht.

Ondertussen hebben we de visrokerij gevonden.

En achter de poort is de bakker.

Waar we een lekker broodje hebben gekocht.

Hij lijkt een beetje zwart, maar het viel mee

In de boekhandel hebben we nog twee boekjes aangeschaft, en verder maar weer, naar Saarburg.


De monniken van Himmerod zijn digitaal helemaal bij, ze hebben een site én ze zitten op Facebook, Twitter, Youtube en wat niet al.

kloostersite


Foto's van Aag zelf

Vakantieverslag (6): Wandelen in de Eifel

We huren al jaren vakantiehuisjes bij dezelfde firma. Bij aankomst melden bij de receptie, en dan krijg je naast de sleutels een infopakket, met o.a. een boekje met tips voor wandelingen, fietstochten en autoroutes. In Wirfttal, Stadtkyll was het bekende boekje opgefrist: er stonden nieuwe bezienswaardigheden in vermeld, waaronder een waterval. Pardon? Een waterval in de buurt en ik wist daar niets van? Behalve die in de Hortus (Haren) en die in Saarburg heb ik nooit en te nimmer een waterval gezien!
Dus zodra we wat opgeknapt waren gingen we op pad.
De waterval heet Wasserfall Dreimühlen en ligt bij het dorpje Nohn. We parkeerden aan de kant van de weg en liepen het pad op. Er kabbelde een beekje door het weiland.

Bij de bosrand aangekomen werden we linksaf gestuurd en van het ene moment op het andere veranderde de omgeving.
Grote rotsen, die ooit horizontaal lagen, maar door vulkanische krachten opgetild werden en weer neerkwamen.

We kunnen kiezen: regelrecht naar de waterval (500 meter) of het natuurwandelpad (2 km). Het natuurpad dus.
Het pad loopt door het bos, langs een dal met frisgroene weitjes.

Overal bloemen en planten die ik nog niet eerder heb gezien.

witte monnikskap

We horen wel steeds een enorm lawaai: steenbouw of houtbouw? Ha, borden geven uitsluitsel. Pas op, vallend gesteente. En wat willen ze dat ik doe, dan? Voortdurend omhoog kijken en op tijd opzij springen?

Kennelijk is dit wat er af en toe gebeurt. Nou, lekker dan.

Maar we gaan gewoon door. Vlak voordat het pad een lus maakt zien we aan de overkant iets opdoemen. Daar is ie!

We lopen naar de overkant. Wat een enorme stenen..

En dat moslaagje, dat lijkt wel een vachtje.

Er zijn veel mensen, opgewonden als kinderen op en schoolreisje.


We volgen het pad, en dat valt nog niet mee. Het is soms erg stijl, boomwortels bieden nog het meeste houvast, en het is erg glad. Maar we komen weer bij de weg uit. Daar hangt een briefje.

Dat is door de mensen van het restaurant geschreven. Voor diegenen die de korte weg nemen.

Bij de parkeerplaats is het inmiddels bomvol. Deze waterval, dat is een soort Termunterzijl op zondagmiddag.

verderop staan er nog veel meer

Maar, ik heb hem gezien, mijn eerste echte! En dankzij een leuke app ook nog een grafische weergave (tot de telefoon er mee ophield, ong. halverwege).

Foto's: A.B. van der Ploeg en van Aag zelf
Grafiekje: Runnkeeper

Vakantieverslag (5): Stadtkyll en Prüm

Stadtkyll is een stadje in de Eifel: niet opzienbarend mooi of zo, maar het heeft twee grote voordelen:
1ste: het wordt omringd door vele bezienswaardigheden
2de: de natuur is schitterend, je rolt je bedje uit, stapt naar buiten en kunt meteen beginnen aan eindeloze wandeltochten door bossen en langs bloeiende velden.

De eerste dagen hebben we rustig aan gedaan, we waren beiden wat ziek. Het moest verboden worden: ziek zijn op vakantie!
Eenmaal wat opgeknapt zijn we naar Prüm gereden. We waren er al eerder geweest. Er is maar één ding de moeite waard, maar dan zie je ook wat:

 

Dit is maar een gedeelte. De achterkant is ook indrukwekkend:

Dit is de Abdijkerk van Prüm, met daaraan vast (het witte gedeelte) een middelbare school. Ik vraag me af hoe dat is, om in zo'n gebouw naar school te gaan. Het zal wel wennen.

Op deze plek heeft Pepijn III (aka de Jongere/ de Korte (714-768, én de vader van Karel de Grote) een klooster gesticht, de oorkonde stamt uit 762. De huidige school en kerk zouden op de fundamenten van dit klooster gebouwd zijn.

Het verhaal gaat dat Paus Zacharias (741-752) het klooster een deel van de sandalen van Jezus geschonken heeft.
Die hangen in een schrijntje in de kerk.

This picture was made available kindly by Manfred Nierstenhöfer

Ik heb het al eerder over Prüm gehad, toen we in Oldenzaal waren. Prüm was de uitvalbasis voor Plechelmus ten tijde van Pepijn III. Delen van wat nu Nederland is vielen onder de Bisschop van Prüm. Toen we hier de vorige keer waren, sprak een mevrouw in de kerk ons aan, en vertelde dat nog even tussen neus en lippen door. Dat we onze plaats maar wisten!

Aan de gevel hangen grote afbeeldingen van wapenschilden. Thuis gaan we uitzoeken wat het allemaal betekent.

Her en der zijn afbeeldingen van uilen.

En een trosje leeuwen

 

Het was weer mooi, voorlopig zijn we hier weer klaar.

Foto's: van Aag zelf

Vakantieverslag (4): Bourscheid

Vanaf Afferden (Limburg) vertrokken we richting Luxemburg. Overal zagen we kraampjes en borden

Ik heb me echt misselijk gegeten in aardbeien, ik wist niet dat dat kon.

We wilden zo min mogelijk door België, maar bij Roermond raakte de wegwijsmevrouw danig in de war. Uitrit af, inrit op, wat ben je toch afhankelijk van die dingen. Gelukkig hadden we een kaart bij de hand, en na enige tijd waren we weer op de goede weg.

We hadden een hut gereserveerd op de camping Um Gritt bij Bourscheid. Bekend, ja, beroemd van het programma "Ik vertrek". De camping ligt aan de Sûre, in het dal. Ruime hut, van van alles voorzien en de camping was ook prima.

foldertje

De volgende morgen hebben we alles weer ingepakt en zijn we naar de burcht gereden, ons eigenlijke doel.

Het is een enorm groot complex. Als vestigingsplaats van Romeinen, Karolingers en Merovingers was het eerst een houten vesting. Maar vanaf de 11de eeuw werd er een stenen burcht gebouwd. Tot in de zestiende eeuw gingen de uitbreidingen door, groter en groter. Uiteindelijk stonden er maar liefst 8 torens.

luchtopname/folder

Daarna trad het verval in. In 1972 werd de burcht door de Luxemburgse Staat opgekocht en sindsdien vinden er restauratiewerzaamheden plaats. Het bouwmateriaal is eenvoudig dat wat voorradig is: de lokale steen. Je krijgt de prachtigste patronen en constructies.

vloertje

 

We zijn helemaal om het complex heen geklauterd. Het uitzicht is ook prachtig.

Je kunt ook naar binnen, mooi ingerichte ruimtes, maar ja, die hond van ons, hé. Dit was ook al heel geweldig. Verder maar weer, naar onze nieuwe verblijfplaats: Stadtkyll.


Bron: Wikipedia en folder van S.I.T.
Foto's van Aag zelf