Recycling

Met Kerst 2017 kreeg ik van de oudste een Amaryllis. Hij bloeide geweldig. Na de bloei knipte ik de stengels af, ik bewaarde de bol. Er begon een proces dat tot op de dag van vandaag voortduurt. Eind vorig jaar begon ik met foto's maken.

Dit is de orginele bol, in de herfst, aan het eind van het groeiseizoen.

Ik had inmiddels twee kleine bolletjes van de moederbol afgehaald en opgepot. Ze staan vanaf de IJsheiligen (begin mei) buiten, op het terras waar alleen 's avonds zon komt. De grotere bollen staan in huis op een vensterbank uit de zon.

Als het kouder wordt sterven de bladeren af.

Alle voeding wordt in de bol opgeslagen. Als het blad zo goed als geheel is afgestorven (of als het echt begint te vriezen) zet ik de bollen met pot en al in de kelder, dus donker, koel maar wel vorstvrij.
Geduld.....

Ik was vrij laat dit jaar, maar begin januari haalde ik ze weer tevoorschijn. Ik haalde de bollen uit de pot, verwijderde de oude aarde tussen de wortels.....

oude toestand

En potte ze opnieuw op. De kleintjes bij elkaar, de moederbol apart. De pot moet niet te groot zijn, maar liefst wel wat hoger zodat al die wortels lekker hun gang kunnen gaan.

Ik zette ze op de radiator in de bijkeuken (niet te warm en niet teveel licht) en geef ze regelmatig water.

daar gaan ze al, de kleintjes groeien flink.

Als het groen ruim 10 cm hoog is kun je ze lichter zetten en dan groeien ze centimeters per dag. Uiteindelijk was dit het resultaat voor dit voorjaar:

Nu drie jaar oud, meer dan een meter plant, 8 bloemen, geweldig. Ik heb inmiddels 3 kleinere bollen van zus gekregen en oude,uitgebloeide planten bij mijn schoonmoeder weggehaald, en ik hoop dus volgend voorjaar minstens 5 van die reuzen voor het raam te hebben. Het streven is een jungle van Amaryllis.

Woord en beeld: Time Song

"...Thirteen thousand years ago...the warming of the climate and all the changes that follow in its wake trigger The Laager See volcanic eruption in Western Germany."

lavabom

Deze lavabom ligt in Strohn, vlak bij het Vulkanmuseum, in de Vulkaaneifel.

Pulvermaar

 

Foto: A.B. van der Ploeg

Vijlen, Limburg

We zijn een weekje weg geweest, naar een huisje in Vijlen, Zuid-Limburg
Het laagste van het laagseizoen; we kregen alle soorten weer: storm, regen en sneeuw.

sneeuwklokjes in de berm

Water, overal water. We zagen de Geul zwellen en over zijn oevers lopen. Spontane beken ruisten over de weggetjes.

De mensen waren gewoon aan het werk, de kinderen naar school. Zo stil...

Tussen de buien door wandelden we, dat prachtige, blikkerige licht van het Nederlandse voorjaar.

Limburgse bakkers bezocht, grenspalen bekeken, en mooie dingen gezien en nog meer ontdekt voor een volgende keer..

Holset

Karolimünster

Foto's van A.B. van der Ploeg en van Aag zelf.

Illustraties.

Op Twitter, daar gebeuren dus ook leuke dingen. Zo is er een @mrjamesmayhew, die elke dag een illustratie post. Dat heet dan #BookIllustrationoftheDay.

deze is van vandaag: Mitsumasa Anno

Elke dag een prachtige afbeelding met vermelding van naam en toenaam van de illustrator en de titel van het boek. En dat al meer dan een jaar lang! Om het heugelijke feit te vieren nodigde hij volgers uit hun dierbaarste/mooiste/fijnste illustratie te plaatsen op de eerste verjaardag van deze hashtag.
Twitter barstte uit zijn voegen. Ik deed mee.

Cornelis Jetses, daar heb ik mee leren lezen, en hij werkte in de buurt van De Braak, Lemferdinge en andere plekken uit mijn jeugd. Op sommige afbeeldingen herken ik wel iets.

Natuurlijk Jean Dulieu met Paulus: een kleine held van groot formaat.

En ik meen me te herinneren dat ik ook iets van Dick Bruna deed.

Twee dingen die opvielen: bijna iedereen noemde werk uit zijn/haar jeugd. Het dierbaarste is dan toch ook het mooiste. Ook al bleken bij de kritische blik die ik nu hanteer, en dat is punt twee, sommige afbeeldingen helemaal niet zo goed te zijn. Liefde maakt een tikkeltje blind. Wat geeft het?

Dus: elke dag een inkijkje in een andere wereld, met sprookjes, reisverhalen, beren en wolven, reuzen, draken, ijsberen. Elke dag feest.

Small Beauties

Over alles bestaan vooroordelen. Over Twitter bijvoorbeeld.
Veel mensen denken dat Twitter het riool van de Onderbuikers is. En ja, er gaat dagelijks een ongelooflijk hoeveelheid bagger doorheen. Maar daar hoef je niet naar te kijken, je hoeft het niet te zien of te lezen. "Ja, verberg je maar in je bubbel" roepen mensen dan. Dan zijn dan meestal Onderbuikers, en daar hoef je, nogmaals, niet naar te luisteren. Alsof je in het echte leven ook geen keuzes maakt in met wie je omgaat en met wie niet.
De menselijke geest is er op ingericht om gevaar beter te onthouden dan meevallers. Dat was natuurlijk wel zo praktisch toen we op de savannes rondliepen en probeerden te onthouden bij welk bomengroepje ook al weer een leeuwenfamilie siësta hield. En het is van belang te weten bij welk kruispunt opeens fietsende scholieren de weg over zwieren als jij groen hebt. Maar zo zou je haast vergeten dat er meer is in de wereld.

Om tegenwicht te geven aan alle narigheid, het grim en grauw van de wereld, bestaat er op Twitter iets dat #smallbeautieshour heet. Elke maandagavond tussen 20.00 en 21.00 uur. Om elkaar te herinneren aan alle leuke, fijne dingen die er ook zijn.

Voor vanavond heb ik een krokusje, dat zomaar in een grasveld in het park is opgedoken. Bolletje, gegroeid uit een zaadje, dat daar was beland. Zo klein en dan zo knallen.

Sinds ik uitkijk naar small beauties om 's avonds te kunnen posten, zie ik veel meer dan vroeger. En, aangename bijkomstigheid, ik voel me ook beter.

 

 

bloeiende bloemen in koude januari-regen

Look-a-book: Matthijs Deen Over Oude Wegen

Zoek met Google naar E-roads network en je krijgt een prachtig kaartje.

De wegen in Europa zijn duizenden jaren oud. Die asfaltbanen liggen deels bovenop de oude zandpaden van eeuwen terug. De kortste weg tussen twee punten is een rechte lijn, dat wisten onze voorouders ook al. Natuurlijke hindernissen werden zo goed en zo kwaad als het ging omzeild.

In 2017 kochten we De Wadden van Matthijs Deen. In Hollum, Ameland, dat gaf het boek wat extra's.

Ik vond het zo goed dat ik vervolgens "Over oude wegen" blindelings kocht, dus niet eerst proberen via de bieb.

Matthijs Deen schrijft geschiedenisboeken op zijn eigen manier. Het begint met een herinnering uit zijn eigen, kleine geschiedenis: een autoritje naar opa en oma.
De geschiedenis van de mens is de geschiedenis van een voortdurend verder lopen. Hoe reisde de mens van Afrika naar Europa? Wanneer? Waarom reisde een vrouw van IJsland naar Amerika? En terug? En toen naar Rome?
Hoe vluchtten bedreigde Joden uit Spanje naar de Nederlanden? En wist je dat dat van invloed was op het Hollandse theaterwezen?
Steeds dichterbij komen de verhalen. De boerenzonen die uit Nederland naar Rusland liepen onder het vaandel van Napoleon. Sommigen kwamen ook weer teruggelopen.
De eerste autorally's door Europa: steeds sneller en verder, tot de eerste doden bij verschrikkelijke ongelukken vielen.

Ergens in het boek staat, dat de mens naar elders trok uit noodzaak. Honger, op zoek naar meer buit, betere landbouwgronden, verdreven door vijanden. Volgens mij is het vaak ook een niet te stillen nieuwsgierigheid, die mensen verder drijft. Wat ligt er achter de bocht? Nog een klein stukje. Nog even verder....

Had ik het boek eerst van de bieb geleend, dan had ik het daarna waarschijnlijk niet gekocht. Zet ik hem dan op Boekwinkeltjes? Nee, dat voorlopig ook niet. Soms moet je een boek de tijd geven om zijn werk te doen.

Normandische appeltjes

Ze zeggen dat het na donderdag dan toch serieus koud gaat worden. Tijd dus voor een hartverwarmend (na)gerecht. Deze appeltjes maakte ik vorige week; het is een recept dat ik lang geleden (30 jaar of zo) uit de NRC knipte.

Nodig: 4 goudreinetten, 1/2 liter droge cider, 25 gram suiker, 25 gram boter, 2 takjes rozemarijn, 125 ml crème fraîche en 4 eetlepels calvados.

Over voorverwarmen op 200 graden.

Snijd de appels in vieren, verwijder het klokhuis en schil de parten. De klokhuizen en schillen met de cider in een pannetje, rozemarijn en suiker toevoegen en een half uur zachtjes laten trekken met de deksel op de pan. De appelstukjes kun je in een kom met water en een scheut citroen bewaren, dan worden ze niet bruin.
De cider zeven en het vocht  zachtjes laten inkoken. Er staat "tot het vocht stroperig is geworden". Dat werd het bij mij niet, maar na ongeveer een half uur was het wel ingedikt. Dit is dus een kwestie van uitproberen. Roer er dan de boter door, en de crème fraîche door en tot slot de calvados.
Dep de appelparten droog en leg ze stevig tegen elkaar aan in een beboterde, lage vorm. Giet de saus over de parten en bak gedurende plm. 20 minuten tot goudbruin.

Een kletskopje erbij of knapperig wafeltje kan geen kwaad.