Uitgelezen: De Sneeuwman (Skandi-thriller 3) (40)

Jo Nesbø : De Sneeuwman

Tijdens mijn streven een eigen indruk te vormen over de zo populaire Skandinavische thrillers heb ik een boek van Nesbø gehaald, uit de bibliotheek. Er worden wereldwijd miljoenen exemplaren van verkocht. Zijn debuut De Vleermuisman was in Noorwegen meteen een enorme hit; zijn populariteit als schrijver is sindsdien alleen maar verder gegroeid. Inmiddels schrijft Nesbø ook kinderboeken, die het eveneens zeer goed doen.
In de meeste thrillers is Harry Hole de hoofdpersoon. In de vele recensies wordt gezegd dat Harry een complexe man is. Hij is alcoholist, heeft een knipperlichtrelatie met Rakel, raakt zeer gesteld op haar zoon Olaf, en is obsessief betrokken bij zijn werk. Het knappe van Nesbø is, dat hij er in slaagt zo'n geloofwaardig karakter te beschrijven, in tegenstelling tot de vele oppervlakkig uitgewerkte hoofdpersonen in andere thrillers.
De Sneeuwman is behoorlijk gewelddadig (schijnt een kenmerk van alle Nesbø-thrillers te zijn), maar ik vond het ook spannend en een beetje eng. Dat overkomt me niet vaak, meestal vind ik ze voorspelbaar, en het geweld ziekelijk, maar saai. Een moordende psychoot als hoofdpersoon is niet interessant, tenzij de stoornis, hoe krankzinnig ook, een logica kent, zelfs invoelbaar wordt. Wat mij betreft is Nesbø daar in geslaagd.
In de zoektocht naar de seriemoordenaar denkt de politie verscheidene malen de dader gevonden te hebben. Steeds is het hem/haar toch niet. Als lezer wordt je zo op het verkeerde been gezet, en op een gegeven moment wordt dat irritant, dan denk je: toe nou maar, het is zo wel genoeg, maak er een eind aan. Tsja, zo gaat het in het echt vast ook, dan wil je er ook wel klaar mee zijn. Toch vond ik het verhaal iets te lang, het was wel doorwerken.
Het eind is wat zwak, Harry als Superman vond ik te onwaarschijnlijk. Maar dat is dan ook het enige minpuntje.

Harry Hole heeft mijn belangstelling opgewekt, ik wil meer over hem weten. Man leest nu in De Sneeuwman. En ik begin maar bij het begin, met De Vleermuisman. Het zou maar zo kunnen dat we een nieuwe favoriete serie hebben gevonden.

De officiële site van Jo Nesbø , met een kaart van Oslo, een autobiografie, en nog veel meer: http://jonesbo.com/

Er zijn behoorlijk wat titels in het Nederlands verkrijgbaar.
De Sneeuwman is vertaald door Annelies de Vroom
Oorspronkelijke titel: Snomannen

Uitgelezen: De dode op het strand (Skandi-thriller 2) (37)

Hakan Nesser: De dode op het strand.

Ook uitgeverijen hebben Twitter ontdekt. Ik volg een aantal, waaronder Uitgeverij De Geus. Zij geven o.a. de boeken van Hakan Nesser uit. De vorige maand juli was het Nesser-maand: extra aandacht, prijsvragen, noem maar op. De naam zei me niet veel, maar toen ik las dat hij de schrijver van de Van Veeteren-reeks is, ging me een lichtje op. De boeken niet gelezen, maar de TV-serie wel gezien.

Op goed geluk nam ik De dode op het strand mee, van de bibliotheek. Hoofdpersoon is Brigadier Ewa Moreno. Zij is op weg naar haar vriend voor een vakantie aan zee, als ze in de trein een meisje ontmoet, ene Mikaela. Mikaela is net 18 geworden. Haar moeder vond dat het juiste moment om haar de "waarheid" omtrent haar verdwenen vader te vertellen. Die zit namelijk in een inrichting, nadat hij één van zijn studentes zwanger had gemaakt en haar daarna had gedood. Mikaela gaat bij hem op bezoek, vervolgens verdwijnt zij.
Ewa raakt niet alleen betrokken bij de zoektocht naar Mikaela, ook de moord op de studente Winnie wordt onder de loep genomen.

Het is een kenmerk van de boeken van Nesser, dat je nooit precies weet, waar ze zich afspelen. Ergens in Noord-/West-Europa, is de meest ruime aanduiding. Sommigen zeggen België of Nederland (veel namen zijn idd Nederlands). Zweden of Polen, kwam ik ook tegen. Ikzelf dacht Denemarken, tijdens het lezen. Feit is dat overal mensen relaties aan gaan, die weer verbreken, in alle vriendschap of met geweld. Maar bezigheden als treinreizen, je vakantie op het strand doorbrengen, en ook de hele politiecultuur en de manier waarop wordt omgegaan met psychiatrische patiënten; zoals Nesser die zaken beschrijft, dat doet toch "noordelijk" aan.
Op de achterflap wordt geciteerd dat de boeken van Nesser "een lichtere noot in het (Zweedse) genre" zijn (Trouw). Daar kan ik me wel in vinden. Als het gaat om de doden (er vallen meerdere slachtoffers) gaat het meer over het waarom dan over het hoe. De dialogen zijn naturel, er is aandacht voor karakters en omgeving, en er is een aangename afwisseling van ernst en humor. Helaas komt het karakter van Ewa niet helemaal uit de verf. Ze heeft moeite met relaties, zoveel is wel duidelijk. Ik vermoed dat dit in latere titels verder wordt uitgewerkt, maar voor nu is het wat vaag. Misschien moet ik nog maar wat meer lezen.

Eindconclusie: lekker ontspannend leesvoer. Smaakt naar meer.

 

Hakan Nesser: De dode op het strand. UItgeverij De Geus
Oorspronkelijke titel: Ewa Morenos Fall (Zweeds)

voor informatie over Nesser: klik hier

Uitgeverij De Geus

Uitgelezen: Daarginds (36)

Audur Jónsdóttír: Daarginds

Na enkele grimmige thrillers van Skandinavische schrijvers te hebben doorgeworsteld ben ik afgehaakt. Ik kreeg langzamerhand het gevoel dat er ginder geen normaal mens meer rondloopt. Zieke geesten, verstoorde relaties, families die als los zand aan elkaar hangen, en geen glimpje luchtigheid, vrolijkheid of humor. Nee, dan mijn eerste volwassen kennismaking met de zweedse politieserie van Sjöwall & Wahlöö.
Ze staan nog steeds in de kast:

Hoewel ik ook hiervan het idee kreeg dat Zweden een verkapte Big Brother-staat was (uiteindelijk was het de bedoeling van de schrijvers een maatschappij-kritische serie te schrijven), waren enkele hoofdpersonen aardige, goedwillende karakters. Enig gevoel voor humor ontbrak evenmin.

Onlangs heb ik besloten over mijn vooroordelen heen te stappen. Het eerste boek dat ik uit de bieb haalde was "Daarginds". Het verhaal speelt zich af op IJsland.

De hoofdpersoon Sunna heeft een krummelig baantje bij een uitgeverij. Samen met haar moeder en het onderschoven kind van haar vriend (die een constante, zij het afwezige factor is) probeert ze te achterhalen waar haar vriendin-uit-het-verleden Arndís is gebleven.
Het boek is even rommelig als het leven van Sunna zelf, heden en verleden lopen door elkaar en er wordt flink wat IJslandse couleur locale toegevoegd.
Het maakt allemaal een amateuristische indruk. Nou ja, Sunna is zelf ook maar een amateur-detective, al bezoekt ze een cursus thriller-schrijven. Dat geeft de echte schrijfster ondertussen mooi de gelegenheid om wat wetenswaardigheden over het vak rond te strooien.
Sunna vindt uiteindelijk haar vriendin Arndís, vlak voordat deze definitief verdwijnt. Als je dan denkt dat alles is opgelost, blijkt de afwezige vriend plots behoorlijk in de problemen te zitten. Daarmee eindigt dit boek en blijf je wat verbouwereerd achter. Over een open einde gesproken! Jonsdottir schrijft trouwens voornamelijk voor het theater. Wellicht dat dat een verklaring is voor de structuur van het verhaal.
Eén boek is wat weinig om over deze schrijfster een oordeel te vormen. Helaas is dit de enige titel die in het nederlands, engels of duits is vertaald.
Ik vond het in ieder geval een aardig boek, leuk genoeg om op eventuele nieuwe titels te letten.

Foto: W.G. Kamphuis