Toch nog...

Toen het huis van mijn ouders op de markt kwam, hebben we wat planten uit de tuin meegenomen. Jasmijn en Magnolia om te enten, en ik groef een polletje van het zootje ongeregeld voor het kamerraam op, om in mijn eigen tuin te zetten.
Ze stonden in een teiltje te wachten tot ik ze zou planten, en zoals zo vaak, duurde dat veel te lang. Het was slecht weer, veel regen, harde wind. Dus uiteindelijk heb ik de hele pol in een kuiltje gestopt. Dat was zo'n 2 jaar geleden. Daarna ben ik ze vergeten.
Vanmiddag was ik aan het graven (de Geitebaard moet worden verplaatst) toen ik opeens iets rosigs zag bloeien. Wat was dat?
Nou, dit:

De koekoeksbloemen van mijn vader. Het polletje heeft het gered. Een cadeautje, anders kan ik het niet noemen. De nieuwe bewoners hebben alles (alles!) weggesloopt en omgeploegd. De prachtige magnolia's. De geurende Jasmijn. De ontelbare chiniodoxa's, die alles blauw kleurden. Allemaal weg.
Dus het is maar goed, dat zus en ik wat uitgegraven hebben. Het leven gaat door, soms op een andere plek. 

Vergeten aardappelen

Ik vond een halfvol zakje vergeten aardappelen.
Ze hadden flink hun best gedaan, zo in het donker.

We kopen biologisch geteelde aardappelen, die kiemen nu eenmaal sneller dan bespoten aardappelen. Ik denk, als ik die spruitjes zie: wat moet je wel niet doen om zoveel levenslust de kop in te drukken?
Zo'n aardappeltje gooi ik natuurlijk niet weg.

Die stop ik in de grond. Er is altijd wel ergens een leeg plekje. En anders kan het ook in een brede emmer. Of, schijnt het, gewoon in een zak tuingrond: gat erin, aardappel er in, wachten. Wel water geven dan. En ja, dat kan ook later dan in het voorjaar. Proberen kan altijd, nietwaar?

Groei!

.
Rustig laten groeien. Ze worden 40 á 50 cm hoog, schat ik zo. Bloeien is ook fijn, maar dat doen ze niet altijd, zo laat in het jaar.
Op een gegeven moment zijn ze op: de planten worden geel, ze krummelen weg. Dan kun je ze opgraven en als het goed is zitten er een aantal nieuwe aardappeltjes in de grond, tussen de wortels. En wat zo gek is: aardappels uit de winkel vind ik gewoon, maar nieuwe aardappeltjes uit zo'n knolletje, dat vind ik elke keer weer een wonder.

vlinders in de tuin

Het is een dramatische zomer voor de vlinders. Zelfs op de vlinderstruik zie ik ze nauwelijks. We hadden ook al geen oranjetips dit voorjaar. En dat we systematisch de metershoge brandnetels verwijderen helpt natuurlijk ook niet.

Toch is er ook goed nieuws.
Geheel per ongeluk is er een witte koolplant in mijn tuin opgedoken. Die kwam mee met het vogelzaad.

Dat vinden de diverse witjes heerlijk. Bakje water met schelpjes (of steentjes) erin op een tafeltje in de buurt, hebben ze ook wat te drinken.

Ik zie nauwelijks rupsjes, maar dat zal wel door de mezen komen, die ook uitgehongerd zijn door de droogte. Maar iets veroorzaakt toch die gaten?

Ondertussen begrijp ik niet waarom we dat niet eerder hebben bedacht. Volgend voorjaar planten we een paar koolplantjes her en der in de tuin: voor de vlinders. En mochten ze niet geheel en al opgevreten worden, dan weten we er zelf wel raad mee. Win-win.

Voor wie dit ook wil en niet weet hoe aan koolplantjes te komen: in het voorjaar gewoon te koop bij goede tuincentra en de Welkoop.

Margriet

Vraag een kind een bloem te tekenen en hij/zij tekent een soort van anemoon. En als het goede zin heeft een margriet. Het is de basisvorm van een bloem. Zoals we bij "tafel" denken aan een plat vlak met vier poten, zo doemt het beeld op van een rond hart met blaadjes er om heen, als we "bloem" horen.

In mijn Thieme's flora in kleuren (een bewerking van W. Keble Martin's flora) staat: langs wegen, dijken, in graslanden.

Klopt helemaal. Hier zag ik ze langs het fietspad naar Hollum.

Het waaide stevig, geen bloem wilde ook maar even stilhouden voor een foto. Buigen, buigen voor de wind uit het noordwesten.

Vroeger zag je vaak margrieten in tuinen staan, nu haast nooit meer. Zo jammer. Die van mij zijn verdwenen, maar als we thuis zijn haal ik nieuwe planten en zet een rij langs het pad. En dan noem ik het "cultureel erfgoed".

In de tuin

Jaren lang heb ik niet veel aan de tuin kunnen doen. Wat niet gaat, dat gaat niet. Hoe anders is het nu!
De afgelopen twee week heb ik elke dag minstens drie uur in de jungle gezaagd, gesnoeid en gegraven en eindelijk, eindelijk komt er weer wat vorm in.
Ik zal zeker een jaar nodig hebben om alles weer een beetje op orde te krijgen, maar om mezelf een hart onder de riem te steken hebben we gisteren wat planten gekocht. 2 vierkante meter is nu zoals ik het graag zie.

De Japanse wasbloem stond er al. Ik weet niet zeker af hij echt zo heet. Elk jaar groter en mooier, dit is mijn vertrekpunt.

Er omheen staan heel veel sneeuwklokjes, lelietjes-van-dalen, daslook en longkruid. De tuin ligt op het noorden, maar er komt wel wat zon, vooral op zomeravonden. Ik ging voor stevige planten, die halfschaduw verdragen. Wit, dat valt goed op, en aanvullend geel en roze/paarse en rode accenten. Zo klink ik toch erg hortocultureel verantwoord.

Hibiscus

Coreopsis

Onze tuin was niet altijd een tuin. Vroeger was het een verzameling van pakhuis, bijgebouwtjes, plaatsje etc. Vijftig jaar later komt bij nog elke tuinexercitie van alles boven.

Ons huis maakt deel uit van wat destijds een bedrijvencomplex was: een grossier annex drankenhandel. In de goeie oude tijd bracht je lege flessen terug, die dan werden gespoeld en opnieuw gevuld. Er sneuvelde wel eens wat, dat vinden we nog steeds terug.

Ik las net dat het zien van oranje, gele en rode tinten de aanmaak van serotonine bevordert. Daar wordt een mens dus blij van.

pottenborder bij De Kleine Plantage

Het lijkt de komende week ook nog droog zomerweer  te zijn, ik hoop dan alle grote sta-in-de-weggen verwijderd te hebben. Dan kunnen we volgend weekend afvoeren. Maar dat is dan, alles op zijn tijd. We gaan wat leuks doen.

De planten komen hier vandaan

De Hibiscus komt hier vandaan  (en onze kerstbomen trouwens ook)

Ook absoluut de moeite waard: klik hier