Hoesten en proesten

De eerste zieke heeft zich gemeld: hoestend en snotterend, en vervelend (!) keelpijn. Gelukkig herinnerde ik me dat op de site van

http://de-gulle-aarde.blogspot.nl/

een recept staat voor tijmsiroop.  Het is heel gemakkelijk en snel te maken, vooral als je, zoals wij, een bos tijm in de tuin hebt staan.

Knip zo'n 25 gram verse tijm, of neem 12 1/2 gram gedroogde tijm. Zet met  250 ml kokend water thee van de tijm, laat 20 minuten trekken.

Zeven (of gewoon de takjes uit het water vissen, je houdt dan wel groene friebeltjes in de siroop). Dezelfde hoeveelheid suiker toevoegen.

In een pannetje verwarmen en de suiker goed laten oplossen. Breng het niet aan de kook! Dan gaat het namelijk geleren en eindig je met tijmjam. Das nou ook weer niet de bedoeling.

Overgieten in een goed schoongemaakt flesje. Klaar!

Neem af en toe een lepeltje siroop, of doe wat door de thee.

Is het lekker? Nou, ik vind het niet vies. Het smaakt een beetje medicinaal en dan denk je al gauw dat het goed voor je is. Een soort levertraan-effect  (wij kregen Sanostol! wat was dat lekker!).

Helpt het? Het idee dat je iets doet helpt al. Je kunt het een placebo-effect noemen, feit is dat het menselijk brein zo werkt. Jezelf een beetje in de watten leggen mag ook best.

Merkwaardig vind ik wel, dat ik vroeger hartelijk werd uitgelachen om mijn huismiddeltjes, maar dat bv de dierenarts onlangs het pootje van de hond insmeerde met honingzalf (anti-bacteriële werking!). Voortschrijdend inzicht? Laat de Anti-Kwakzalvers Vereniging het maar niet horen.

Het Lancastermonument bij Assen

Ergens vorig jaar zag ik langs een weggetje in de buurt van Assen opeens een bordje.

Nee, niet dat TT-bordje, die ander; "Monument Lancaster"" staat er op. 50 jaar fiets en rijd ik hier in de buurt rond en nimmer nooit gezien. Hoe kan dat nou weer?
Een aantekening gemaakt, en gistermiddag op zoek gegaan. In een verloren hoekje, tussen een wirwar van op- en afritten aan de A28 enerzijds, en weilanden, het spoor en een grote visvijver (Gat van Dries, wie was Dries?) anderzijds worden we naar een bescheiden monument geleid.

Er staat een paneel met een duidelijk verhaal. De Lancaster kwam terug van een raid op Leipzig (veel oorlogsindustrie daar), het was slecht weer (oktober 1943) met hagel en sneeuw, en ijsafzettingen op de vleugels, en er moest laag worden gevlogen. Het vliegtuig werd geraakt en stortte brandend neer.

ergens in deze velden.

De resten van de bemanning zijn begraven op de Zuiderbegraafplaats in Assen. Hun namen staan op het monument, met rang, functie en leeftijd.  Daar moeten we dan ook maar een keer heen.

Er staat ook nog een bankje, met ook daarop twee teksten. Dan kun je even zitten nadenken, over de waanzin van de oorlog.

Dit is het informatiepaneel. Even vergroten en je kunt alles lezen

Nog meer lezen? Klik hier


Foto's van Aag zelf

Kate Atkinson: Leven na leven

Dit boek is er al even. De Nederlandse vertaling verscheen in de zomer van 2014. Nu pas kwam ik het in de bibliotheek tegen, meteen van de plank gegrist en naar huis.

Het boek geeft antwoord op de door de schrijfster gestelde vraag: stel dat je je leven steeds over mocht doen. Keer op keer, net zoalang tot je het goed hebt. Tot je de valkuilen van het leven handig hebt ontweken, om zo tegenslagen en rampen te kunnen voorkomen. Zou dat kunnen? Zou je dat willen?

Zo volgen we de vele levens van Ursula Todd, die keer op keer geboren wordt tijdens een sneeuwstorm. Ze leeft een paar minuten, ze leeft enkele jaren, ze leeft haar leven ten volle uit.
En hoewel wij denken dat we zelf controle hebben over ons leven, blijken omstandigheden en juist onbewuste keuzes van grote invloed op het verloop daarvan.
Ursula wordt zich er steeds meer van bewust hoe haar keuzes uitpakken. En uit alle mogelijkheden die ze heeft gehad kiest ze tenslotte het pad dat haar in staat moet stellen de wereldgeschiedenis ingrijpend te veranderen.

Een tweede thema is de Blitz.
Natuurlijk weet ik dat Engeland zwaar gebombardeerd werd door de Duitsers. V1 en V2 zijn gevreesde begrippen. Maar of het door de Engelsen zelf komt (just muddling through!) of door series als Dad's Army, op de een of andere manier is de heftigheid van die bombardementen niet altijd even goed doorgedrongen.
Ik las zojuist bijvoorbeeld dat London in 1940 gedurende 57 op elkaar volgende nachten werd gebombardeerd. De Blitz duurde acht maanden, tijdens die periode werden meer dan 1 miljoen huizen verwoest, en meer dan 40.000 mensen vonden de dood.
In het boek wordt een realistische, en dus tamelijk gruwelijke beschrijving gegeven van het leven tijdens die periode. De onbeschrijvelijke moed van velen, het koppige doorgaan ondanks alles; deze bladzijden leerden me veel over een kant van de oorlog die ik nog niet goed kende.

Het deed me denken aan een lief, maar ook beklemmend kinderboek: Kiekeboe! van Janet en Allan Ahlberg. Ik laat enkele afbeeldingen zien.

Ik denk dat elke ouder dit herkent. Zo'n stevig warm lijfje, trappelend om aan de nieuwe dag te beginnen.

Dat kleine bedje staat vlak bij het grote ledikant. Zo'n vreedzaam tafereeltje. Dacht je. Maar het jasje over de stoel, en vooral de tas aan de beddeknop duiden op ernstiger zaken.

En ook op dit plaatje lijkt alles goed en wel. Behalve dan het ingestorte huis in de rechterhoek en de zwevende Blimp.

Zo onschuldig over en voor kinderen. Zo ernstig voor ouders, zowel die in het boek als de papa/mama die het voorleest: de dreiging en het gevaar, waar je je kind voor wilt beschermen, zodat het zo lang mogelijk in alle onschuldige vrijheid kan spelen en blij zijn. 
Als je het boek gelezen hebt, snap je misschien de associatie met dit mooie kinderboekje. 

Ursula maakt de oorlog aan beide kanten mee: in Londen én in Duitsland. Meer zeg ik niet, ik wil de plot niet verraden, maar ook hier wordt duidelijk hoe je nietsvermoedend denkt een goede keuze te maken om vervolgens door de raderen van de geschiedenis vermorzeld te worden.

Ik vind het een geweldig boek. Ik vraag me wel af of het een leventje minder had gekund. Dus ga ik hem nog een keer lezen, kijken hoe ik het dan vind.


Kate Atkinson: Leven na leven.  Uitgever:Atlas Contact.
Oorspronkelijke titel: Life after life.

Janet en Allan Ahlberg: Kiekeboe! Alleen tweedehands verkrijgbaar. De Engelse versie "Peepo!"is wel verkrijgbaar.

Van het een naar het ander

Stel je voor, je bent op weg naar familie of je gaat op vakantie of je moet boodschappen doen in een naburige stad. Je rijdt met je auto over de autoweg en ziet vanuit je ooghoeken iets interessants: een kasteel, een beeld of een bordje waar vast iets belangwekkends op staat. Stoppen is geen optie. Dus prent je jezelf in: daar moeten we eens gaan kijken. Om het vervolgens te vergeten totdat je er wéér langrijdt. Bekend verschijnsel? Ergens halverwege vorig jaar kwam ik op het briljante idee om meteen een notitie op mijn telefoon te maken. Dat was stap één. Stap twee is iets met die aantekeningen te doen. En zo kwam het dat we in de auto stapten en naar Borger reden.

Langs de N34 staat een opvallend beeld. Ik vind het prachtig en wilde het graag een keer van dichtbij zien.
Parallel aan de weg loopt de Drouwenerstraat. Een zandpad loopt richting het beeld.

Nu pas zie ik zijn mond, met een soort van glimlach.

En de achterkant: een fijn glimmende schedel.

Het beeld is gemaakt door Willem Kind. Het heet nu Kop van de Hondsrug, maar was voorheen bekend als Kop van Willem en Kop van Borger.

klik hier voor meer info

De kop doet me denken aan de beelden op Paaseiland. Voor de makers daarvan, maar ook voor de hunebedbouwers geldt hetzelfde: het resultaat van hun bouwactiviteiten zijn groots en mysterieus, maar spreken ons enorm aan door het menselijke karakter.
Aan de andere kant lijkt de kop door het materiaalgebruik futuristisch. Ik ben vast niet de enige die aan c-3po denkt (Star Wars).

We zijn er omheen gelopen en hebbben de kop vanuit alle hoeken bekeken. Die aantekening kan ik afvinken.

We waren nog niet klaar. Een paar meter verder op, aan de andere kant van de Drouwenerstraat ligt een grafheuvel. De firma Queen (graszoden) heeft daar aankomend gazon liggen. Daar loop je natuurlijk niet overheen.
Gevolg is dat de heuvel er als een eiland in de groene zee ligt: het is wel een mooi gezicht. Sereen, dat is het goeie woord. Er gaat een oneindige rust vanuit.

Om de hond een plezier te doen rijden we nog even door naar het bos tegenover Attractiepark Drouwnerzand. Een kort rondje wandelen door een bos in ruststand.

Daar wijst zoon me op een zeer bijzonder bankje.

Het opschrift is deels niet meer te lezen, maar thuisgekomen vind ik dat dit de Hora Siccamabank is. Jonkheeer Hora Siccama was de oprichter van de Oranjebond. Overigens was hij ook de initiatiefnemer voor de bebossing van Drouwenerzand. Interessante meneer, daar moeten we misschien maar eens meer over lezen.

Hora Siccama

De grafheuvel kan afgevinkt worden, maar er hebben zich ook weer nieuwe interessante zaken aangediend. Zo blijven we bezig.

Het allermooiste Kerstspel.

Vorige week werd er in BBC-Breakfast gesproken  over het Kerstspel, zoals dat weer op vele scholen wordt opgevoerd. Vele smsjes van kijkers natuurlijk, over kinderen die kreeft mochten zijn (Love Actually) en, waarom niet, pastinaak!
Het mooiste verhaal kwam het laatst:
Een moeder vertelde dat haar zoontje vorig jaar de herbergier mocht zijn van de herberg waar Jozef vergeefs zou aankloppen.
Het verhaal begon en alles verliep volgens het script. Jozef klopte aan, de deur ging open. "Is er nog plaats?" vroeg Jozef.
Het verhaal nam een onverwachte wending. "Off course!"riep de herbergier stralend. "Come in!". Vanuit de coulissen klonken paniekerige geluiden. "There's no room!" werd er gesist, zo hard dat de hele zaal het hoorde. De herbergier keek verstoord en zei toen gedecideerd: "I'll make room. He's my friend".

Dat is de ware kerstgedachte. Dat die herders en de koningen later bij een lege stal en een even lege kribbe kwamen is een bijkomstigheid. Of, dat kan ook, is de ster een eindje opgeschoven? Of hebben ze een bordje opgehangen, met een pijl, waarop staat: "voor Jezus binnen vragen, aan de bar".

We wensen iedereen fijne dagen, met een warm, droog en veilig plekje.

Een oude bekende

In Kröv zag ik een fascinerende gevelsteen.

Is die steen heel oud? Een beetje oud, en dus niet echt? Helemaal niet oud?
Dat zwaard! Die sterren. Dat doet zo oosters aan. Denken we hier "kruistochten?"  De kleur blauw is ook bijzonder.
En dan het figuurtje met die hoofdbedekking, ik moest meteen denken aan een beroemd portret van de schilder Rogier van der Weyden.
Enfin, dat is al weer een maand geleden. Ik dacht er af en toe aan, en sprak er met deze en gene over. Dat was alles. Ná de Kerst zou ik het wel eens verder uitzoeken.

Vandaag kon ik meerijden naar Enschede. Ik werd afgezet bij het Rijksmuseum Twente.  En wie trof ik daar?

Mag ik even voorstellen: Filips de Goede, geschilderd door Rogier van der Weyden. Daar hing hij zomaar. Nog nooit eerder zag ik hem in het echt. Wat een vreugde. Het is alsof je plots een favoriet familielid ontmoet. 

voor het gehele portret klik hier

En nu blijkt dat de hoofdbedekking toch een tikje anders is. Geeft niet. Het is allemaal Europese geschiedenis. Als je wilt weten waar je naar toe gaat, is het handig te weten waar je vandaan komt. genoeg te lezen op Wikipedia en andere sites. Hier gaat het even over dit portret, van een echt mens. Kijk maar naar hem. Zoon van zijn ouders, vader van een heleboel kinderen. Hij leefde van 1396 tot 1467. Het schijnt dat hij de laatste twee jaar van zijn leven dement was. Zo lang geleden en toch zo dichtbij. Dat vind ik nou mooi.

over Filips: klik hier

Memorabilia: kinderboeken

De laatste weken heb ik de boekenkast met kinderboeken maar eens uitgestoft en uitgezocht.

Zo langzamerhand is het een verzameling van wat ik als klassiekers beschouw.
Valko Vos, op de foto zichtbaar, heb ik echter nooit zelf uitgelezen. Maar ze horen zo bij mijn  leesgeschiedenis, en ik vind de bandjes zo mooi, dat ik er toch geen afstand van kan doen.
Dit in tegenstelling tot de volgende boekjes:

 

Hand op mijn hart: ik vond en vind er tien keer niets aan. Van Saskia en Jeroen heb ik drie bandjes, en naast Ernstjan en Snabbeltje heb ik ook nog een Lotje in de dierentuin-boek. Maar waarom heb ik ze dan al die tijd bewaard? `De boeken over Eelke van de boswachter vond/vind ik wel weer leuk, want wie wil er nu niet in zo'n lief huisje in het bos wonen? En dan ook nog een puppy krijgen.

Dat alles heeft natuurlijk te maken met twee belangrijke functies van boeken: identificatie en escapisme. Mijn keuze zegt ook meer over mij dan over de boekjes.

Ik heb Jaap ter Haar, de schrijver, eens opgezocht. De hele Bibelebontse Berg vermeldt hem niet, die zullen wel op hem neergekeken hebben. Het was natuurlijk ook wel een "broodschrijver" zoals hij zelf zei. En die van de Bibelebontse Berg zijn een tikje elitair.
Op Wikipedia valt wel het één en ander te lezen. Jaap ter Haar schreef ook boeken die een mix van fictie en feiten waren, over bv de Franse Revolutie, en natuurlijk De Geschiedenis van de Lage Landen. Die laatste heb ik ooit op aanraden van mijn ouders gekocht, op afbetaling. Jaren lang hebben de vier delen in de kast gestaan. Af en toe bladerde ik er in, las een stukje en gaf het dan weer op. Steeds weer werden ze meeverhuisd, tot ik er genoeg van had en ze verkocht.
Daar heb je het weer: iets bewaren omdat je je er verplicht toe voelt. Omdat het ooit van je ouders was. Omdat je het van je oom gekregen hebt. Omdat je vader ze ooit heeft voorgelezen. Omdat je bang bent dat je later spijt krijgt.
Op die manier wordt de last die met je mee door het leven reist steeds groter. Dat lijkt mij niet de bedoeling.
Dus: weg er mee. Hup in de doos voor de Kringloopwinkel. Op naar de volgende kast.

Voor de liefhebber: op www. boekwinkeltjes.nl staan tientallen boeken van Jaap ter Haar te koop.

http://www.jaapterhaar.com/

http://nl.wikipedia.org/wiki/Jaap_ter_Haar