Vergeten aardappelen

Ik vond een halfvol zakje vergeten aardappelen.
Ze hadden flink hun best gedaan, zo in het donker.

We kopen biologisch geteelde aardappelen, die kiemen nu eenmaal sneller dan bespoten aardappelen. Ik denk, als ik die spruitjes zie: wat moet je wel niet doen om zoveel levenslust de kop in te drukken?
Zo'n aardappeltje gooi ik natuurlijk niet weg.

Die stop ik in de grond. Er is altijd wel ergens een leeg plekje. En anders kan het ook in een brede emmer. Of, schijnt het, gewoon in een zak tuingrond: gat erin, aardappel er in, wachten. Wel water geven dan. En ja, dat kan ook later dan in het voorjaar. Proberen kan altijd, nietwaar?

Groei!

.
Rustig laten groeien. Ze worden 40 á 50 cm hoog, schat ik zo. Bloeien is ook fijn, maar dat doen ze niet altijd, zo laat in het jaar.
Op een gegeven moment zijn ze op: de planten worden geel, ze krummelen weg. Dan kun je ze opgraven en als het goed is zitten er een aantal nieuwe aardappeltjes in de grond, tussen de wortels. En wat zo gek is: aardappels uit de winkel vind ik gewoon, maar nieuwe aardappeltjes uit zo'n knolletje, dat vind ik elke keer weer een wonder.

Woord en beeld: Friese Vrijheid

"In krijgshaftige bijeenkomsten bij de Opstalboom verklaarden ze de zee de oorlog..."

"Ze tekenden op dat het hun vrije landrecht was een zeeburcht te stichten en te versterken, als een gouden ring die om heel Friesland lag, overal even hoog en sterk, zodat de vloed voor altijd buiten de deur zou blijven".  

Opstalboom

Boek: De Wadden - Mathijs Deen, 2013, Thomas Rap
kunstproject: Monika Kühling, in de boslaan naar het voormalig klooster Ihlow
Opstalboom bij Aurich.

vlinders in de tuin

Het is een dramatische zomer voor de vlinders. Zelfs op de vlinderstruik zie ik ze nauwelijks. We hadden ook al geen oranjetips dit voorjaar. En dat we systematisch de metershoge brandnetels verwijderen helpt natuurlijk ook niet.

Toch is er ook goed nieuws.
Geheel per ongeluk is er een witte koolplant in mijn tuin opgedoken. Die kwam mee met het vogelzaad.

Dat vinden de diverse witjes heerlijk. Bakje water met schelpjes (of steentjes) erin op een tafeltje in de buurt, hebben ze ook wat te drinken.

Ik zie nauwelijks rupsjes, maar dat zal wel door de mezen komen, die ook uitgehongerd zijn door de droogte. Maar iets veroorzaakt toch die gaten?

Ondertussen begrijp ik niet waarom we dat niet eerder hebben bedacht. Volgend voorjaar planten we een paar koolplantjes her en der in de tuin: voor de vlinders. En mochten ze niet geheel en al opgevreten worden, dan weten we er zelf wel raad mee. Win-win.

Voor wie dit ook wil en niet weet hoe aan koolplantjes te komen: in het voorjaar gewoon te koop bij goede tuincentra en de Welkoop.

Woord en beeld: regen

"...en regenjacks in felle kleuren, met de capuchon strak om ons hoofd gesnoerd, zodat alle geluiden veranderden; je eigen ademhaling en de bewegingen van je eigen hoofd, als je oren langs de binnenkant van je capuchon schraapten, klonken de hele tijd luid en duidelijk, terwijl al het andere gedempt werd en ver weg leek te gebeuren."

Ik herinner me dat geluid. En het gevoel van zo'n min of meer onbuigzame laag om je kinderlijf. In de stromende regen, op weg naar de kleuterschool (die letterlijk achter ons huis lag), droeg ik in opdracht van mijn moeder ook nog een regenhoed, een zgn. zuidwester. Het ding was knalrood en dus werd ik gepest: "Brandweerman! Brandweerman!".

Alle fotoboeken doorgebladerd: niks. Dit is de enige foto van mezelf in regenjas die ik kon vinden. Wie gaat er dan ook in de stromende regen buiten foto's maken? Jammer is het wel. Goed voornemen: in de herfst, tijdens buien, foto's maken van dierbaren die door de regen sukkelen.

Eigenlijk wil ik weer zo'n gele regenjas. Misschien kopen mensen daarom "jonge" kleding. Niet omdat ze er jong uit willen zien, maar omdat ze heimwee hebben naar het gevoel uit hun jeugd. 

Boek: Zoon- Karl Ove Knausgard, 2013, De Geus B.V.
Beeld: vakantiefoto Vlieland
Boek&Beeld: De Hondenmatroos - Margaret Wise Brown/Garth Williams, Gouden Boekje, Rubinstein

Oud chinees theepotje

Dit is een oud Chinees theepotje. Tenminste, zo heeft mijn vader het gekocht.

Samen met de buren maakte hij een tochtje met de auto. Vader bedacht een doel (Dollard) of een thema (bloeiend koolzaad), zette een route uit en zocht bijbehorende informatie: wat geschiedenis en anekdotes om te vertellen, een plek om koffie te drinken, van die dingen. Buurman reed, de buurvrouwen gingen ook mee.
Zo belandden ze op een mooie dag in Oudeschans.

Oudeschans is een piepklein 16de eeuws vestingplaatsje dat de moeite waard is.
Monumentale boerderijen, een garnizoenskerkje, een fraaie hoofdstraat die Voorstreek heet.

de pastorie is aan de kerk gebouwd

De boerderij staat recht, ik niet

In geen van de meer dan 40 mappen van mijn vader heb ik een verwijzing naar dit uitje kunnen vinden, maar ik neem aan dat zij in het dorp wat hebben rondgescharreld.
In een winkeltje met brocante zag mijn vader een leuk potje. Kijken, vasthouden, twijfelen. Hij zette het weer terug en het gezelschap ging weer verder.

's Avonds, eenmaal thuis: spijt! Dat leuke potje, had hij het maar gekocht. Wat nu?
En dus belde hij ons, deed het verhaal. "Geen probleem", zeiden we, en hup, daar ging man op de fiets naar Oudeschans.
 

Het potje stond al klaar. Stevig doorfietsend weer naar huis met het potje, in kranten verpakt, in de fietstas. En niet lang daarna brachten we het naar vader, die het blij in ontvangst nam.

Oud-Chinees-Theepotje.

De gedachte is dat zo'n potje, gevuld met thee, door de boer/landarbeider meegenomen werd. Een soort thermosflesje.
Is het Chinees? Dat zou best zo kunnen zijn.
Is het oud? Van binnen ziet het er fris uit. Aan de buitenkant zijn geen beschadigingen, terwijl dit glazuur makkelijk afschilfert bij gebruik.
Is het een theepotje? Ik geloof niet dat er ooit thee in heeft gezeten. Opnieuw: de binnenkant ziet er ongebruikt uit en ik kan snuffelen tot ik een ons weeg, maar ik ruik alleen aardewerk en stof.
 Wat ik me afvraag is, waarom je een theepot voor het werk een andere vorm zou geven dan een "gewone" theepot? Dat zal dan waarschijnlijk met het vervoer te maken hebben. Door het gat aan de bovenkant kun je een draagstok doen. Door de afgeplatte achterzijde kun je twee potjes tegen elkaar aan dragen. Ik heb al uitvoerig op internet gezocht naar afbeeldingen. Wel theeverkopers, waterdragers, etc. maar geen enkele met zo'n potje. Voor musea-bezoek is het nu echt te warm. Geduld dus.

Mijn vader wist het ook allemaal niet, maar het kon hem niet schelen. Soms wil je gewoon iets, desnoods tegen beter weten in.

Theepotje-dat-man-op-de-fiets-uit-Oudeschans-haalde.
Bij het verdelen van de boedel wilden we het potje graag hebben. Het staat nu in onze woonkamer. 
Behalve een al dan niet oud theepotje, is het nu ook een potje met een verhaal.


foto's: van Aag zelf

Woord en beeld: lopen

"Silvie always walked with het head down, to one side, with an abstracted and considering expression as if someone was speaking to her in a soft voice."



 

Boek: Housekeeping- Marilynne Robinson, 1980, Faber & Faber
Beeld: kaart met afbeelding van Another Walk in the Snow - Dee Nicherson, acryl on paper, Green Pebble

Brieven schrijven

Nu de nagelaten boeken van mijn vader langzamerhand zijn verwerkt wordt het tijd voor de rest. "Papier hier, papier daar" zei hij regelmatig, en man, o man, wat had hij daar veel van. Niet dat ik recht van spreken heb, want wij zijn hier net zo.
Als ik niet weet waar te beginnen, begin ik meestal op de plek waar ik ben. Er lag een stapeltje ongeregeld in de vensterbank, naast de tafel van Tante Sien.
Kijk eens aan, een brief van het Fries Museum.

Zoals bekend, ging mijn vader graag en veel naar musea. Zo ook naar het Fries Museum. Op een gegeven moment miste hij een schilderij waar hij erg op gesteld was: kindje met rinkelbel.
Sommige portretten worden een soort familie, als je toch in de buurt bent, wip je even aan.
De keer daarop: niets. De keer daarop: nog steeds weg.
Dus klom mijn vader in de pen.
Het museum reageerde, schreef terug en het schilderij (terug van een reis naar andere musea) werd weer opgehangen.
Het is een erg aardige en ook persoonlijke brief, ondertekend door de conservator.  Niets van die communicatie-training prietpraat, waardoor elke organisatie hetzelfde klinkt, en elke reactie even betekenisloos. Nee, dat heeft het Museum prima gedaan.

Mijn vader schreef vaker brieven, ook toen dat inmiddels "niet meer van deze tijd" was. Een fout in de nieuwe Bosatlas? Vader schreef. Een boreling in de familie? Reken maar op een brief in de bus.
Het begon familieleden op te vallen: "Een brief, wat bijzonder!"

Behalve van de brieven waren en zijn wij ook van de kaartjes. Als we ergens naar toe gaan, kopen we kaarten.Voor het plakboek, en om op te sturen. Maar het adressenlijstje wordt steeds kleiner. De gwoonte is, dat je kaarten stuurt aan diegenen, die jou kaarten stuurt. Slecht voor het milieu, roepen veel mensen. Die vervolgens een stapel boeken, wat kleding en een nieuwe telefoon op internet bestellen. En denk je dat die Google-centrales zo lekker zijn?

kaart van (schoon)zus en zwager

 Ik miste het nogal, dat ik op onze uitjes mijn vader geen kaartje kon sturen. Ik mis het nog steeds. Al gauw dacht ik, knap maar, dan stuur ik iemand anders wel een kaart.
Bij deze: ik ga mijn lijstje uitbreiden. Hoe vaak krijgen jullie nog leuke post? Geen rekening, verkapte reclame of berichten van instanties, maar gewoon, voor de gezelligheid? Niet vluchtig als een mail, of een app, of een FB-berichtje, maar een concrete afbeelding van iets moois, met zorg uitgezocht, met de hand geschreven, met een mooie postzegel?

Dus wees niet verbaasd als er opeens iets in de brievenbus ligt. Voel je niet verplicht iets terug te sturen, want daar gaat het me niet om. Die kaarten zeggen: hallo, we bestaan nog, we denken aan jullie, tot de volgende keer". Niet meer en niet minder.

Snail-mail heet dat. Ik ga straks eens even mooie zegels halen, want mijn voorraadje is op. We gaan er een fijne zomer van maken. Tot schrijfs!