Engelse maand: kinderboeken

Op 29 februari was mijn Engelse maand afgelopen. Vrijdag had ik mijn laatste boek uit de detective-serie uit: The Woman in White. Ik besloot de laatste drie dagen van de maand naar Engelse kinderboeken te kijken.
Toen ik eenmaal onze leesgeschiedenis op een rijtje gezet viel me wat op (eindelijk): in bijna alle boeken komen dieren voor, vaak in de hoofdrol:
Bruintje Beer (Rupert Bear van Mary Tourtel)

Winnie the Pooh

Alle kinderboeken van Beatrix Potter

Wind in de wilgen

Daarnaast veel magie en/of bovennatuurlijke verschijnselen:

Harry Potter

 

Natuurlijk ook bij Roald Dahl

En bij voorkeur al deze elementen in één boek: zoals in His Dark materials en andere boeken van Philip Pullman.

Er is iets anders wat me na deze maand bezighoudt. Ik dacht altijd dat al die Engelse boeken door mijn anglofiele inslag ons huis binnen kwamen. Maar, bedacht ik opeens: hoeveel Franse kinderboeken ken ik eigenlijk? Of Spaanse? Een paar Duitse wel, maar Portugese, Italiaanse, Zwitserse? Natuurlijk zijn die er wel, maar waar blijven de vertalingen? En, als die er niet of nauwelijks zijn, hoe komt dat dan?
Verbeeld ik het me, of zijn boeken uit het noordwestelijk deel van Europa, bv uit Denemarken en Zweden (Astrid Lindgren!) hier wél populair en boeken uit zuidelijk Europa minder?
Kijk eens naar de meisjes, die hebben nogal wat gemeenschappelijks. Otje, Pippi, Hermione, Mathilda, Polleke, Madelief, Ronja. Allemaal tamelijk stevige, eigengereide dames, die niet per definitie gezagsgetrouw zijn. Die onderzoekend door het leven struikelen, met veerkracht tegenslag overwinnen. Bepaald geen dociel voorbereid worden op huwelijk en moederschap. Individualisme als deugd. Is er daadwerkelijk een verband met de spreiding van protestantse dan wel katholieke geloofsgemeenschappen?

Als je wilt weten wat de mores van een land is, kijk naar de kinderboeken. Daar vind je hoe een toekomstig burger geacht wordt zich te gedragen.

Nou ben ik al een tijdje uit de kinderboeken, ik heb het de laatste jaren niet echt bijgehouden. Maar ik zal binnenkort eens naar een kinderboekhandel gaan, naar anderstalige schrijvers  kijken. De medewerkers daar hebben er vast wel hun eigen ideeën over.

Overigens, ik vond dit een leuk experiment, dat ik zeker ga herhalen. Onwards and upwards!

Engelse maand: moord en doodslag

Ligt het aan mij of zijn er zoveel Engelse detective-schrijvers? Vanaf het ontstaan van de detective/mysterynovel, of hoe je zo'n boek ook noemen wilt, staan de Britten vooraan.
Hoe zou dat toch komen? En wat ook opvalt is het grote aandeel vrouwelijke schrijvers.

Ik vond een aardig artikel op Wikipedia, en fijne lijstjes.
klik hier  voor het Wikipedia-artikel
En klik hier voor nog een lijst.
Natuurlijk lees ik er een aantal tijdens deze Engelse maand.

Agatha Christie werd de Queen of Crime genoemd, en terecht. Kijk eens hoeveel van haar boeken in bovengenoemde lijsten staan. Iedere generatie krijgt een nieuw vormgegeven herdruk van haar werk aangeboden, voor ons zien ze er zo uit.

Niet de beste, maar wel leuk.

Onlangs kreeg ik wat deeltjes van Dorothy Sayers mee naar huis. Thuisgekomen bleek dat ik van Gaudy Nights een Nederlandse vertaling had. Een zogenaamde salamander-pocket. Een rijtje daarvan in je kast staat zo mooi. Maar wat een dun werkje, vergeleken met het orgineel! Daar was dus erg veel uit geschrapt. Sayers verwerkte maatschappelijke vraagstukken in haar detectives, bijvoorbeeld de invloed van reclame en ongebreidelde consumptiedrift, en (vooral) de positie van de vrouw voor én na het huwelijk, de wenselijkheid van betaald werk voor vrouwen en de combinatie van relaties, werk en kinderen (Deze beide boeken stammen uit 1933 en 1935).

Toevallig zag ik onlangs dat de University van Exeter er een e-course over geeft.

klik hier: zo ziet dat er uit.

Ik ben groot fan van Kate Atkinson, alleen al de titels van haar boeken vind ik geweldig. Bijvoorbeeld: "Started Early, Took my Dog". Het is het alledaagse gerommel van "gewone" mensen, die geconfronteerd worden met moord en doodslag.

Op het ogenblik ben ik bezig in The Woman in White, door Wilkie Collins. Het boek wordt wel beschouwd als één van de eerste mysteries ooit geschreven, en stamt uit 1859. Het is nogal een pil, meer dan 500 bladzijden, maar o, o, wat spannend! Ik geloof nooit dat het goed afloopt. Elke avond zit ik met rode wangen op de bank te lezen, veel te laat naar bed ook. Heerlijk, net als vroeger.
Het boek is vele malen bewerkt voor theater, film en televisie-series. Dit affiche is van kort na de eerste uitgave.

De "spy-novels" zijn ook weer een aparte categorie. We hebben een aantal boeken van John le Carré, mijn voorkeur gaat toch wel uit naar de Smiley-verhalen.

Ik kan het niet vaak genoeg zeggen: veel, heel veel is te vinden op het Project Gutenberg. Voor recentere boeken is www.boekwinkeltjes altijd fijn. Boeken zijn een verslaving, ik weet het, maar het is wel een verslaving waar je wat van opsteekt. Ga heen en lees!

Ceddar: 50 % kaas

Druk, druk, druk. Maar wel even in de plaatselijke super naar "typisch Engelse" producten gekeken.
Zo stuitte ik in de koeling op dit pakje. Eerder Amerikaans dan Engels, maar toen verkeerde ik nog in de veronderstelling dat Cheddar op en top Engels is.

Country Cow staat er op. Nou ja, er bestaan stadsboerderijen, dus misschien ook stadskoeien? Hoewel ik bij Country Cow toch aan iets vrouw-onvriendelijks denk.
Over Cheddar is een Wikipedialemma geschreven
 
klik hier

Wat een krankzinnige hoeveelheden! Waar denk je dan dat deze Cheddar vandaan komt?
(Het antwoord staat onder de foto).

Deze koeien hebben een prima leven! Met vrije uitloop.

Lindenberg Bavaria! Wie bitte? Beieren, Duitsland, inderdaad. Ik heb even verder gezocht. De producent is onderdeel van een grote onderneming, gespecialiseerd in kaasproducten "voor self service", oftewel om zelf mee te fröbelen. Ze richten zich vooral op Oost-Europa.

Op de achterkant staat de productinformatie van deze "smeltkaas met Cheddar".
Ingrediënten: kaas (48 %, waarvan 50 % Cheddar. Vraagje: wat is die overige 50 % dan voor kaas?).
Verder zit er in: zoete wei, boter, smeltzouten, melkeiwitten, zout, magere melkpoeder en kleurstof (paprikapoeder).

Ik weet het niet hoor. Er zijn vast een heleboel mensen heel tevreden met dit kaasproduct (ik kan het echt niet "kaas" noemen). En de fabrikant is trots op zijn bedrijf, dat snap ik ook wel. Ze werken er hard voor, en zo. Zo gaat dat gewoon.
En het is vanuit een luxe positie dat ik hier een beetje kritisch zit te miezemuizen.
Maar ik word toch wat treurig, als ik denk aan hoever mensen afgedwaald zijn van wat ooit "gewoon eten" was. Is er iets eenvoudigers dan een boterham met boter en kaas? Echt brood, met echte boter (van melk) en echte kaas (ook van melk).  Lekkerder dan een gebakje, als je het mij vraagt.

Engelse maand, Engelse boeken

We gingen even bij oudste zoon langs, iets afgeven. "Wat gaan jullie verder doen? vroeg hij. Ik: "Naar de kaaswinkel, Engelse kaas kopen."  "Wat voor Engelse kaas? en waarom?  "Nou," zei ik, "we hebben een Engelse maand. En dus gaan we Engelse dingen eten". Daar moest zoon om lachen, kennelijk vond hij dat grappig.
Ikzelf vind het helemaal niet raar. We gaan zoveel mogelijk op pad, uitstapjes van een dag of twee, korte vakanties, een langere in de voorzomer. Maar ook onze portemonnee is niet van elastiek. Dus halen we het buitenland in huis.

Het begon met een boek dat ik tijdens het opruimen tegenkwam, zo'n loodzwaar koffietafelboek.
Deze dus:

Sfeervolle plaatjes, gebabbel over van alles. Mooi hoor. Vandaar dat de keuze op Groot-Brittannië viel.

Ik heb het één en ander verzameld en ben begonnen met literatuur/boeken. In 2003 nam de BBC het initiatief voor The Big Read. Iedereen mocht aangeven wat zijn/haar favoriete boek was. Er ontstond een geweldige lijst met van alles door elkaar. Leuk was dat bijvoorbeeld hooggeletterde deskundigen zich vertwijfeld afvroegen wie die Terry Pratchett toch wel was, die werd zo vaak genoemd! Na weken van inzendingen, voorrondes, etc. bleef er een korte lijst over. Bekende Britten mochten vervolgens in een kort programma voor hun keuze pleiten en uitleggen wat dat ene bepaalde boek voor hen had betekend. Uiteindelijk kwam de definitieve lijst tot stand.

voor de lijst klik hier

Na het wegstrepen van niet-Britse schrijvers ( en nee, het Gemenebest doet hier niet mee), kinderboeken (later als apart onderwerp) en de boeken die ik al gelezen heb, blijven er plm. 132 titels over. Daar zijn boeken bij, die ik geprobeerd heb en waar ik echt waar niet doorheen kom. Maar dan nog. Zoveel te lezen, zo weinig tijd.
Ik heb via www.mijneigenbibliotheek.nl alvast twee titels besteld. Via het Project Gutenberg staan er ook al wat op mijn e-reader. Lang leve het internet!
Naslagwerken liggen al klaar, deze bijvoorbeeld.

Grote potten thee gaan er straks doorheen. Om erin te komen heb ik een klein boekje herlezen, staat niet op de lijst, maar erg geestig.

En terwijl ik me zo voorbereidde, vroeg ik me, voor de zoveelste keer, af wat maakt dat de één een voorkeur heeft voor Engelse literatuur, een ander meer voor bv Spaanse schrijvers gaat, terwijl een derde persoon zich met liefde aan de Russen wijdt. En zijn er algemene waarheden vast te stellen over Engelse literatuur?  Genoeg om over na te denken, dus, en dan heb ik het nog niet eens over de Engelse Detective (Sherlock!), het kostuumdrama, muziek, The Great British Bake-off, etc. Stapels DVD's liggen klaar, lang leve de bibiotheek. Engelse kookboeken staan te wachten. Wat wordt het een fijne maand.