Hunebedden: Emmen D45 (en iets extra's)

Vroeg in het voorjaar zijn we bij hunebed D45 in de Emmerdennen geweest. De Emmerdennen is een bos dat inmiddels door woonwijken wordt omringd, maar het is in de 19de eeuw aangelegd tegen zandverstuivingen, ter bescherming van de landbouw.  Het is het hoogste punt van de Hondsrug.

Er is een kleine parkeerplaats, van hier starten allerlei wandel- en fietsroutes. Eerst het hunebed: paadje op

en daar ligt het al tussen de bomen.

Alles is groot aan dit hunebed, de stenen bovenop:

(Het verhaal gaat dat koning Lodewijk Napoleon met zijn paard bovenop het hunebed sprong. De krassen moeten nog te zien zijn.) 

De ovale vorm van kransstenen

En de vernielingen:

Oude boorgaten en  recente herstelwerkzaamheden.

Er wordt druk gefietst en gewandeld. We besluiten ook een stukje te lopen. Aan de andere kant van de weg zou een monument liggen.
Staatsbosbeheer heeft een gele paadjes-route uitgezet.

Midden in het bos ligt het monument:

Ik kan weer met een gerust hart zeggen dat ik nog nooit zoiets gezien heb. Het is een schenking uit 1929 van de VVV aan het bestuur van de NV Emmerdennen, als dank voor het behoud van het bos. "Hulde!", staat er op de steen. Ik probeer te bedenken of dit tegenwoordig nog wordt gedaan. Bankjes met inscriptie, die zie ik wel. Maar verder? Ik geloof van niet.



Foto's: P.M. van der Ploeg en van Aag zelf

Gemeente Emmen
N 52 47.489
E 006 54.478

Oranje eten: Marokkaanse vissoep

Zondag moet Nederland weer spelen, geloof ik. Nou ja, met het bordje op schoot voor de televisie is natuurlijk hartstikke gezellig, maar er mag af en toe ook wel wat gezonds en voedzaams in.
Deze soep is een beetje oranje-bruin, ik vind dat hij wel kan. Niet te bang zijn voor de "buitenlandse" dingen die er in gaan, het is lekker!

Wat heb je nodig:
1 middelgrote ui, 1 aubergine, 6 romatomaten (andere mogen ook, als ze maar rijp en geurig zijn), 3 tenen knoflook, 2 eetlepels geconcentreerde tomatenpuree (zo'n miniblikje), olijfolie, 2 theelepels ras-el-hanout, witvis naar keuze, eventueel:  koriander en een bakje garnalen, zout en peper. Een pan met stevige bodem en deksel, een staafmixer.

Ras-el-hanout is een kruidenmengsel dat je tegenwoordig ook in de grote supermarkten kunt krijgen. Elk merk smaakt weer anders. Als je geen zin hebt om zo'n heel potje voor die ene keer te kopen, een beetje op je kipfilet of varkenslapjes smaakt ook heel goed.
Heeft de AH/Jumbo het niet? Dan maar even naar de Turkse supermarkt: kun je meteen tomaten en aubergine kopen en ze hebben er hele bossen koriander in plaats van zo'n plastic bakje. Trouwens, als je niet van koriander houdt (er zijn veel mensen die het niet lusten), dan kun je peterselie gebruiken.
Voor de vis: ik gebruik meestal koolvis, er ligt altijd zo'n zak in de diepvries. 2 of 3 filetjes, afhankelijk of ik er garnalen bij doe.

Daar gaan we: snijd de ui in halve ringen, snijd de knoflook in dunne plakjes, de aubergine in vingerdikke repen, snijd de tomaten in stukken.

Doe 3 eetlepels olie in de pan en fruit daarin de ui, de knoflook en de tomatenpuree lekker aan. Duurt een paar minuten, goed roeren.

Doe de aubergine erbij, schep goed om, laat weer een paar minuten rustig meebakken, steeds omscheppen.
Dan de tomaten, 7 1/2 dl koud water en de ras-el-hanout toevoegen. aan de kook brengen, deksel op de pan en 30 minuten rustig laten koken.

Na 30 minuten van het vuur halen en met de staafmixer bewerken tot je een gladde, dikkige massa hebt.
Zet de pan terug op het vuur en voeg de vis toe. laat nog 6 minuten zachtjes koken. Met de pollepel kun je de vis voorzichtig aan stukjes duwen, tegen de bodem of de wand van de pan aan. Voeg eventueel de garnalen toe en laat nog heel even meekoken (2 minuten).

Roer er de koriander/peterselie door en maak op smaak af met zout en peper.

Gevonden voorwerpen: schoenen

Ik heb de laatste maanden bar weinig gevonden. Hier en daar wat knopen, een half verteerde handschoen... Saai hoor.
Maar op vakantie zagen we weer wat liggen. We waren op dat moment in Afferden, boven in Limburg, vlak bij de Maas. Er varen nogal wat pontjes op de Maas, en die vinden we hartstikke leuk.

Daar komt íe! De aanlegplaats is een mini-haventje. Altijd een beetje rommelig, met een soort parkeerplaatsje, een bankje om van het uitzicht te genieten, palen voor onbekende doeleinden, onkruid. Daar zaten we dan rond te kijken. Midden op het plaatsje stond een paar schoenen.

Gedachte één: iemand wil die schoenen kwijt, vindt ze te versleten voor Kringloop of Kledingcontainer, maar kan het toch niet over haar hart verkrijgen ze definitief weg te gooien. Maar: zo versleten zijn ze toch niet?

Gedachte twee: dit zijn de stille getuigen van een Misdaadverhaal. Moord aan de Maas, zoiets.
Of, nog erger, iemand deed haar schoenen uit en liep het water in. Zulke dingen gebeuren. Daar wil ik verder niet over nadenken.

Gedachte drie: er was een lieve, maar vermoeide moeder die, op weg naar huis, besloot een andere kant op te gaan. Ze pakte de vrolijke slippers die ze zojuist voor haar puberale monster van een dochter had gekocht, deed ze aan haar voeten, zette haar degelijke, saaie schoenen bij de bak en nam de pont naar de overkant. Weg van huis, het avontuur tegemoet. Toen de agent aan haar man en kinderen vroeg wat moeder op het moment van verdwijnen droeg, hadden ze geen idee. Wij wel.
Deze gedachte doet me denken aan een boek van Anne Tyler: Tijd van Leven. Daarin doet een vrouw precies dat: Ze gaat met het hele gezin op vakantie, en dan begint ze, als ze op het strand zijn, te lopen, om (voorlopig) niet meer terug te keren.

Het is al geruime tijd dat ik het voor het laatst heb gelezen. Straks maar weer eens doen.

We hebben ze maar bij de bak gezet. Keurig nette damesschoenen. Zeer merkwaardig.

En daar is de pont weer. Het lijkt wel een film van Van Warmerdam. Je hoeft nooit televisie te kijken, alles gebeurt waar je bij staat.

Foto's: A.B. van der Ploeg

Uitgelezen: Ventoux

Voor diegenen die echt niet weten wat of wie Ventoux is: het is een berg. Voor wielrenners is het dé berg, die de bokken van de schapen scheidt. Geen Tour de France zonder de berg Ventoux. Voor zover ik weet dan, want ik ben niet zo'n wielrennenkenner.

Ooit ben ik richting Ardennen gefietst. De eerste echte berg beklom ik puffend en zwetend. Alleen de gedachte dat ik daarna met een heerlijke gang naar beneden zou suizen, deed me volhouden. Op de top kon ik het vervolg van de weg zien: een klein stukje neerwaarts en dan weer verder klimmen. Dat deed me besluiten nooit en te nimmer nog tegen een berg op te fietsen. Een berg: daar loop je tegen op, dat is al zwaar genoeg. Of je neemt de auto. Alles daar tussen is waanzin. En nee, dat is niet onsportief, dat is gezond verstand.

Als ik dan tijdens de Tour de France die slingerende mannekes zie, die zich de ingewanden uit het lijf fietsen, dan roep ik regelmatig: Stap dan af! En dan ook nog die gekken, die met ontbloot bovenlijf schreeuwend meerennen, ik háát ze. Mep ze de berg af, gooi ze in het schavot, verplicht ze tegen de Himalaya op te fietsen!
Nou ja, het is wel duidelijk dat me iets ontgaat.
Nu heb ik Ventoux gelezen, het boek van Bert Wagendorp. Lovende recensies, vertalingen in het buitenland, film in de maak. Ik durfde het wel aan, want ik vind Bert Wagendorp een leuke man. Een verademing naast de zwelgman Mart Smeets.
En wat een prettig boek. "Een jongetjesboek, maar ík vind het ook leuk", zei ik tegen man. Die het vervolgens ook met plezier las. "Een jongensboek"' beaamde hij. En nu lees ik in de recensie van de Volkskrant dezelfde kwalificatie. Daar is niks mis mee, integendeel. Als kind las ik voornamelijk jongensboeken. Als mensen in het dorp bij de boekhandel kwamen (om voor mijn verjaardag een boek te kopen) en om advies vroegen, zeiden ze daar ook: Jongensboeken!

Overigens gaat het boek niet alleen over fietsen (wielrennen, het is wielrennen, Aag!) maar ook over liefde en vriendschap. Nou kan ik hier wel iets roepen over mannen die nog steeds kleine jongetjes zijn, en dat mannen niet kunnen praten over gevoelens, maar wat een open deuren zeg, wat een gezever. Dat doen we nu eens lekker niet.
Zometeen gaan we WK-voetbal kijken, met een broodje Unox. O, en léés dat boek, de Tour de France komt er weer aan.

Wie nog even literair verantwoord bezig wil zijn, hier is de recensie van de Volkskrant:

klik hier

Oranje eten: gemarineerd en gegrild vlees

Omdat Nederland gisteren voor het eerst aan de bal mocht, had ik een oranje gerecht bereid. En al zeg ik het zelf, het was erg lekker. Bovendien super gemakkelijk. Ik had een paar lamskoteletjes en twee ribkarbonades, maar spareribs, of kip (bv drumsticks) kunnen volgens mij ook heel goed. 's Morgens het vlees in de marinade gezet, in een kom, gladfolie erover en in de koelkast. 's Avonds lekker snel klaar.

Voor de marinade heb je nodig:
2 takjes rozemarijn
6 takjes tijm
2 tenen knoflook
6 eetlepels olijfolie

rozemarijn

Doe de olijfolie in een kom. Pers of hak de knoflook fijn, haal de blaadjes van de kruiden en doe dat alles in de olijfolie. Doe hier het vlees bij en meng goed, desnoods met je handen, zodat alles lekker bedekt wordt door de marinade.

Voor de saus:
sap van 2 uitgeperste sinaasappels
3 eetlepels rode wijnazijn
1 kaneelstokje
1 steranijs
2 eetlepels honing.

Alle ingrediënten in een steelpannetje doen (zonder sinaasappelpitjes, die moest ik er nog even uitvissen) en zachtjes laten sudderen, totdat het ingekookt is tot een dikkig sausje.  Haal er dan het kaneelstokje en de steranijs uit.

Grill het vlees in een grillpan of op de BBQ.

 Leg het op een schaal, strooi er eventueel nog wat peper en zout over en schenk er de sinaasappelsaus overheen.

Klaar! Op de foto is het niet goed te zien, maar de saus is echt mooi oranje.


Heb je geen zin om een hele fles rode wijnazijn te kopen voor die ene keer per jaar dat je het gebruikt: restje rode wijn moet ook kunnen.
Wat de rozemarijn en de tijm betreft: ik heb ze in potten in de tuin staan. Tijm is behoorlijk winterhard, de rozemarijn koop ik elk voorjaar als klein plantje; jammer dat íe in de winter kapot vriest. Toch is het goedkoper dan elke keer zo'n pakje uit de koeling van de super.

Ik weet het niet zeker meer, maar het recept kon wel eens afkomstig zijn uit de NRC, van Marjolein de Vos.

Vakantieverslag (9): kassakoopjes

Zo stonden wij rustig op onze beurt te wachten bij de Rewe in Saarburg, toen ons oog viel op een bijzondere snack.

Rewe in aanbouw

Winkels gaan wetenschappelijk te werk bij het uitstallen van hun waar. Wat trekt de blik van de consument? Hoe lang blijft hij kijken? Wat koopt hij? En voor wie?
Dit geldt helemaal voor de 1 á 2 vierkante meter bij de kassa. In dat kleine stukje winkelaanbod kun je verschillende doelgroepen herkennen. Marsen, Snickers, Bounties, allemaal voor de lekkere trek. Pepermuntjes voor een frisse mond (en het schuldgevoel? Drank? Stiekem gerookt?). Verrassingseieren voor het dreinende kind.
En wat zagen wij hangen?

Briljant! De ultieme manipulatie. Blijf je toch langer hangen in de winkel, dan je van plan was (en deze Rewe is groot! het is meer een warenhuis) en zit al die tijd je trouwe viervoeter te wachten? Koop je schuldgevoel af. Of misschien wil je hem gewoon even verwennen, dat kan ook. Mensen die spulletjes voor hun auto kopen, kopen eigenlijk iets voor zichzelf. Tenminste, dat zeggen psychologen. Misschien is dat ook wel het geval met hondenbezitters, het zal me in ieder geval niets verbazen. O,o, o, wat zijn ze toch sneaky, die verkopers, die hebben dat nu ook door.

Zo zie je ze nog beter. En wat denk je? Zijn we er in getrapt?

Tuurlijk. Met open ogen en met ons volle verstand speelden we het spelletje mee. Win-win-win: Rewe blij, wij blij, hond blij.



Foto's: A.B. van der Ploeg en van Aag zelf.

Uitgelezen: De zonderlinge avonturen van het geniale bommenmeisje.

 

De Apartheid in Zuid-Afrika en de wapenwedloop die er voor zorgde dat o.a. Israél, Pakistan en India kerngrootmachten werden. Zo maar twee feiten uit de recente wereldgeschiedenis. Ernstige zaken, ook.

Beide ontwikkelingen spelen een rol in bovenstaand verhaal. Met daarnaast een Zweedse tweeling, van wie de helft niet bestaat, het genoemde bommenmeisje, geheim-agenten, die op eigen houtje handelen, en nog veel meer kleurrijke figuren. Het verhaal hangt van toevalligheden aan elkaar, maar geldt dat niet voor het hele leven? Zo dendert het rustig door als een vastberaden boemeltreintje. Een soort Suske en Wiske-verhaal, zonder illustraties.

Grappig zijn de verschillende vertalingen:
Analfabeten summ kunda räkna (De analfabete die kon tellen)
The Girl Who Saved The King Of Sweden
The Analphabetin die rechnen konnte
en in Nederland dus:
De zonderlinge avonturen van het geniale bommenmeisje.


Jonas Jonasson was journalist en TV-producent. Hij heeft zich inmiddels wegens gezondheidsproblemen teruggetrokken en schrijft nu boeken. Zijn eerste boek, De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween, is een internationaal succes, de filmrechten zijn verkocht.
En dan nu deze titel. Het is een merkwaardig boek, vermakelijk en onderhoudend. Ook goed te verfilmen, lijkt me.
Geen hoogstaande literatuur, maar meneer Jonasson heeft een rijke fantasie en dat is ook wat waard.