Vakantieverslag: dag 3, Niederkyll

Dag 3: multiculti avant-la-lettre:

In de gevel van de Sint Hubertuskapel (16de eeuws) in Niederkyll is een Römisches Denkmal ingemetseld. Het is de kop van een man, destijds in een veld gevonden. Men dacht toen dat het de kop van Jupiter of Mars was. Ook ging het verhaal dat de kerk op romeinse overblijfselen gebouwd was en er zou een altaar, gewijd aan Mars, hebben gestaan. Toch bijzonder: je vindt de kop van een romeinse godheid en wat doe je er mee? Je hangt hem aan je kerk.

Verder hebben we vandaag voornamelijk gelezen, gewandeld en boodschappen gedaan.

De kop is waarschijnlijk afkomstig van een romeins grafmonument. 

Wat ik hier ook zo op prijs stel: de waardering voor het ambacht en de liefde voor details:

De deurkruk van de kerk, met madeliefjes of zo.

vakantieverslag: dag 2, Kronenburg

dag 2: Kronenburg

Niet ver van Stadtkyll ligt Kronenburg. Beneden een klein dorp, boven de burchtruïne (13de eeuws) met piepkleine straatjes en oude huizen eromheen. Ook is er een aardig kerkje (16de eeuws).We zijn er de vorige keer ook geweest; het blijft mooi.

Bovendien ligt het op één van de routes naar Santiago de Compostella, vanuit Nederland kun je aansluiten op de route via Emmerich. Overal zie je dan ook  de bekende schelp.

                                                         Uitzicht vanaf de burchtruïne.

We zitten aan de rand van het park en kunnen dus zo het bos in lopen. Overal hoor je en zie je vogeltjes en stromend water. Elke dag wordt het groener en bloeit er meer.

Vakantieverslag (1): de heenreis en zo

 

De heenreis

We zijn 's morgens om kwart voor elf vertrokken en waren klokslag drie uur bij de receptie van het park. Zelden zo vlotjes gereden! Het was dan ook vrij rustig op de weg. Voor ons gevoel waren er ook minder vrachtwagens dan voorheen. Toen we ter hoogte van Arnhem de A3 kruisten zag ik 6 praktisch lege rijbanen richting Arnhem/Amsterdam. En dat midden op de dag! We zijn twee keer gestopt voor een broodje en om Jykke even uit te laten. Daarbij heeft Aike een hazelworm gezien, zijn eerste.

Het weer was prima: niet te koud, niet te warm en geen regen van betekenis.

Dag 1: het huisje:

Deze eerste week zitten we in Stadkyll op een park van Landal. In de loop der jaren hebben we in veel verschillende huisjes gezeten: huisjes van steen, van hout, met grasdak of een pannendak, alles gelijkvloers, of een bovenwoning. Deze keer hebben we weer een split-level woning, lekker ruim met een prachtig uitzicht.

We zijn vroeg in het seizoen, dus de bomen zijn nog niet volledig in blad. Maar er bloeit al van alles. Onderweg zagen we velden vol sleutelbloemen, geweldig! En ook om het huis bloeit van alles: bosanemonen, lelietjes-van dalen, viooltjes..

Vanochtend wandelde er een ree voor het raam, at wat gras, ging de hoek om, vrat een esdoornblad of twee en ging toen weer verder. Ik stond op hooguit 2 meter naar hem te kijken, heel stil. Je maakt wat mee!

Jykke vindt het allemaal erg spannend, maar had gisteravond duidelijk een beetje heimwee, de stakker. Ook vannacht was hij wat onrustig. Vanmorgen heeft hij uren aan de kurkentrekker gezeten, lekker snuffelen en scharrelen om het huis.

Uitgelezen: De tweeling van Highgate (8)

De tweeling van Highgate - Auddrey Niffenegger.

Korte beschrijving van het verhaal: Amerikaanse tweelingzusjes erven van hun Engelse tante een woning in Londen. Deze tante was op haar beurt de tweelingzus van hun moeder. Een deel van het boek draait om de relatie tussen beide zusterparen. Ook de relaties, al dan niet van romantische aard, met anderen spelen een rol. De woning, de aangrenzende begraafplaats en de stad vormen het decor waarin het verhaal over leven, dood, en leven na de dood zich ontwikkelt.
Om de een of andere reden was het lezen van dit boek vrij hard werken. Het wilde me maar niet pakken. Sommige bijfiguren zijn goed beschreven (vooral de dwangmatige buurman) maar het verloopt allemaal wat hakkerig. Op het boek staat: "Eindelijk. Na zes jaar, is hier de nieuwe roman...etc". Misschien is dat een deel van het probleem. Het boek leest inderdaad alsof het te vaak herschreven en voor de tigste maal geredigeerd is. Misschien ligt het aan de vertaling of misschien is het gewoon haar stijl. De ontknoping verloopt uiteindelijk wat ongeloofwaardig. Enfin, allemaal niet erg bevredigend, maar wel geschikt als tussendoortje.

Oorspronkelijke titel: Her Fearful Symmetry.

Uitgelezen: Superduif (7)

Superduif - Esther Gerritsen

Korte samenvatting: Bonnie, enigst kind van niet-zo-jonge ouders, is intelligent, creatief en nogal ongelukkig. Het boek beschrijft een korte periode van haar leven: de laatste maanden op de basisischool en de eerste maanden in de brugklas, maar ook haar tijdelijke transformaties tot duif. Als Superduif doet Bonnie namelijk wanhopig haar best Het Erge af te wenden. Haar ouders willen niet meegaan in haar overtuiging, haar vrienden Ine en Manuel steunen haar wel. Het lijkt er op dat Bonnie haar plaats vindt op de Middelbare School door haar succesvolle columns in de schoolkrant. De plotselinge dood van de broer van Ine heeft grote impact. Superduif komt in de problemen. Het verhaal eindigt hard en wanhopig, en vervult je met medelijden.
Het knappe van dit boek is dat je zonder meer wordt meegesleurd in Bonnie's kijk op de wereld. Haar gedachten worden zo goed verwoord door de schrijfster, dat je de eerste hoofdstukken denkt dat het boek ook wel bij de C-boeken op de jeugd-afdeling zou mogen staan. Maar pas op, Bonnies ervaringen worden dan wel door een kinderstem beschreven, ze heeft ernstige problemen. De grens tussen een rijke fantasie en hallucinaties wordt overschreden. Het laatste hoofdstuk doet je afvragen of er wel een oplossing voor Bonnie is, en hoe haar toekomst er uit zal zien.

Uitgelezen (6): De Weldoener

De Weldoener (F.Thomése)
Zeer korte samenvatting: componist/dirigent van middelbare leeftijd slijt zijn tijd in provinciestad tot hij, geobsedeerd door een ex van zijn zoon, breekt met alles en wanhopig een uitweg zoekt.

Het is zo'n 2 weken geleden dat ik De weldoener van Thomése heb uitgelezen. Het boek was een veelgenoemde kandidaat vaar de Ako-literatuurprijs.
Sindsdien heb ik diverse lovende recensies keer op keer gelezen; ik probeer te begrijpen wat ik nu mis. Ik vond er namelijk, plat gezegd, geen bal aan. Ik citeer een recensent: "Je voelt medelijden met hem (de hoofdpersoon) en hoopt dat het goed met hem afloopt". Ik voelde helemaal geen medelijden, alleen irritatie en vermoeidheid en het was/is me worst hoe het met hem afloopt. Nog een citaat: "Je moet wel blijven lezen". Nou, niet echt, nee. Ik moest mezelf dwingen om het boek uit te lezen. Wat is er aan de hand?
Ik begrijp dat het knap is geschreven, laat dat duidelijk zijn. De hoofdpersoon is een mij onsympathiek figuur. Een oninteressante man in grijs- en bruintinten die door het leven schuift, zonder al te veel initiatief, die zich alles maar wat laat aanleunen. Ontevreden over zijn huwelijk, nauwelijks functionerend als vader. Dat op zich is geen reden om het boek af te keuren. De dood van Ivan Iljitsj (Tolstoj) bijvoorbeeld, beschrijft het leven van een eveneens weinig opmerkelijke, evenmin bijzonder aardige man, maar vervulde me met erbarmen, en deed me nadenken over leven en dood van een mens, ouderschap, etc. Een kort levensverhaal met een rijkdom aan gedachten. Afgelopen week heb ik ook Bleak House van Dickens uitgelezen. Zo vervuld van de inhoud was ik, dat ik een paar dagen geen ander boek kon inzien. Zet nu die twee werelden eens tegenover elkaar: de enorme rijkdom aan karakters en gebeurtenissen van Dickens, en de paar figuren van Thomése. Een heel universum tegenover één organisme. En ja, Thomése heeft dat knap gedaan, hoor, het wisselende tempo, de functie van de muziek in het verhaal, etc.(zie recensies). Maar toch. De vraag rijst: voor wie schrijft de schrijver? Voor de beroepslezer of het publiek?
Volgens mij ontstaat er een nieuwe scheiding in literair nederland. Enerzijds de literair-technisch knappe boeken, bejubeld door critici; boeken door en voor in wezen een kleine groep mensen.
Anderzijds de verhalende schrijvers, die écht gelezen worden, door mensen die, moe van een dag/week hard werken, een fijn boek willen. Een boek dat best inspanning mag vragen, en doorzettingsvermogen, maar dat je, net zoals in andere kunstdisciplines, je bij de strot grijpt en meevoert. En dat je met een diepe zucht , rode wangen en een gevoel van spijt sluit, als het uitgelezen is.

The big read in Rusland

Volgens The Guardian heeft Poetin opgeroepen tot het samenstellen van een canon van 100 russische boeken, die iedere leerling/student gelezen zou moeten hebben. Dit voorstel is onmiddelijk met groot argwaan ontvangen, er wordt gesproken van social engineering, etc. Je kunt je vast wel  indenken wat de reacties zullen zijn. Het woord Gedachtenpolitie is nooit ver weg. Maar laat mij nou even in mijn onnozelheid denken, dat een canon van 100 russische boeken een verrijking van mijn bestaan zou zijn. Eentje die net zo tot stand zou kunnen komen als the Big Read in de UK. Daar stonden diverse boeken/auteurs op die ik toen niet kende, en tot mijn grote vreugde, nu wel. De inbreng van het grote publiek heeft mede als voordeel dat die prestigelijstjes (wat-ben-ik-toch-een-intellectueel) weinig of geen invloed op het eindresultaat hebben, want als ik ergens moe van wordt zijn het die "deskundigen" die elkaar allemaal nakauwen en steeds dezelfde titels naar voren schuiven. Even zo goed ben ik dolblij dat ik toch maar, op aandringen van Yann Martel, met Tolstoj ben begonnen. Lachen mag van God, lezen mag leuk zijn. Dus kom maar op met die lijst!