Nalatenschap

Kijk. Deze boekjes komen van mijn vader.

En deze stonden bij ons in de kast.

Dezelfde, inderdaad.
Dat komt, mijn vader heeft instructies achtergelaten: ieder kind krijgt de boeken terug die zij in het verleden voor hem gekocht of besteld heeft, hetzij als cadeau, hetzij in opdracht.
De boekjes die wij destijds als extraatje bij de zaterdag-editie van de Volkskrant kochten (één exemplaar voor onszelf, één voor vader) staan dus ook op die lijst.
En zo stond ik dinsdagmiddag bij de boekenkast. Boekje over Van Gogh er uit, zelfde/ander boekje over Van Gogh er in. Boekje over Lucian Freud er uit, nieuw boekje over Lucian Freud er in. Enzovoort. Ik dacht wel: waar ben ik mee bezig? Maar niet doen was geen optie. Onze exemplaren gaan de wereld in en die van vader staan voortaan hier in de kast. Zulke dingen doe je nu eenmaal als er iemand overlijdt. Daar komt geen rationaliteit bij kijken. Emotie is wat ons tot mens maakt.

Wandelen in Ter Apel

En nu gaan we weer wandelen. Natuurlijk lopen we elke dag, de hond en wij krijgen echt wel beweging. Maar na alle beslommeringen van de laatste tijd én het voorjaar in volle gang, zochten we een bescheiden route uit. Niet moeilijk doen, gewoon de rode paaltjes volgen. Het was al later op de middag: een route van 2 km was precies wat we nodig hadden.

De start is bij Mien Laifste Stee: het klooster Ter Apel. En natuurlijk waren er meteen de herinneringen aan de keren dat we hier met mijn vader naar toe reden. Dat was een extra reden om voor deze wandeling te kiezen.

De bomen (beuken) zijn nog kaal, maar vanaf de grond kruipt het groen de lucht in. Het speenkruid kleurt hele plakken, de bosanemoontjes wiegen en met je neus er bovenop zie je de scilla's met hun bedwelmend blauwe klokjes.

Het eerste gedeelte gaat door het oude bos. We hebben weer een droog voorjaar, de paden zijn vreselijk stoffig. Maar overal lopen watertjes, met daarover stijlvolle bruggetjes.

Vogels zingen werkelijk hun longen uit de keel. In dit bos zitten nogal wat spechten. Hoofd in de nek en met een beetje mazzel zie je ze; hun vlucht is als een beursgrafiek in onzekere tijden: omlaag zakkend en dan weer hup omhoog.

In het tweede gedeelte loop je door nieuw bos, dat zich al aardig ontwikkelt. Er is een waterloop gegraven: Molenbeek, Ruiten Aa en De Runde sluiten nu op elkaar aan. Hier loopt ook een gedeelte van de oude spoorlijn. 30 jaar geleden liepen man en ik langs een stukje van dit tracé, toen waren hier nog aardappelvelden.

Het laatste stukje loopt weer door het oude bos, langs Het Boschhuis (koffie!) naar de parkeerplaats.

Mijn vader reed (bij wijze van uitje) met zijn vader in de bus door Ter Apel. Mijn moeder was dol op Het Boschhuis. Onze Oom Jan (schoolvriend van andere opa) kwam er ook graag. Vorig jaar leerden we dat vrienden van ons er met hun opa en oma kwamen. Wij wandelen er vaak, soms met de zonen.  Draadje voor draadje weven wij onze kleine geschiedenis. Zo troostrijk.

route

Foto's: A.B. van der Ploeg en van Aag zelf
kaart: Topo Tijdreis 

Doof

Met een betere conditie groeit mijn actieradius.
Zo ging ik onlangs op pad, met het openbaar vervoer naar mijn oude tante, die haar verjaardag vierde.
In de bus naar het station zaten twee jongens op weg naar school. Ik denk dat ze een jaar of zeventien waren, uniform gekleed in spijkerbroek, een gewatteerde en doorgestikte winterjas en kort opgeschoren haar met een onbestemde kleur. De voorste had wel een geinig kuifje bovenop, dat met veel gel in stand werd gehouden. Beiden hadden in het linkeroor een dopje met muziek gepropt en het rechteroor vrij, zodat ze elkaar min of meer konden verstaan. Hun gesprek ging over de fluittonen en het geruis in hun oren. De achterste jongen had daar last van, als hij was wezen stappen. De voorste voortdurend. "Ik ben naar Beter Horen geweest," vertelde hij "Je weet wel, zo'n winkel. Het was niet zo best. Ik mocht al wel zo'n doosje, weet je wel, zo'n kastje? (met zijn handen beeldde hij de grootte van een gehoorapparaatje uit). Maar dat wil ik niet, dat is toch geen gezicht". Zijn vriend reageerde wat geschokt. "Nou ja, ik moest wel voorzichtig zijn, zei die meneer". ging Kuifje verder. "Dat ben ik nu ook wel hoor". "Ja, ik ben ook wel voorzichtig" antwoordde zijn vriend, "maar hoor je nou zo slecht dan? Kun je dit horen bijvoorbeeld?" Met enige moeite wist hij het rechter dopje van zijn telefoon in het rechteroor van zijn vriend te wurmen. Even zaten ze als een Siamese tweeling aan elkaar, mijn hart smolt."Staat 'ie zachtjes?" "Nou ja, een beetje zachtjes". "Nee man, ik hoor helemaal niets". Hij trok aan het snoertje en ze waren weer los van elkaar. Ze zwegen even. "Het is vooral lastig met voetballen, weet je wel. Dan roepen ze: "Hé man", of zoiets. En dan hoor ik het niet. En dan mis ik de bal, weet je wel". Ze lachten wat ongemakkelijk. De bus stopte voor het station. We stapten uit en daar gingen ze. Op weg naar school en de rest van hun leven.

Dick Bruna

Er was eens een heel klein jongetje, dat zo verdrietig was. Zijn opa was net overleden en hij begreep er niet veel van. Zijn papa en mama, die natuurlijk ook verdrietig waren, vonden het moeilijk om hem uit te leggen wat er nou precies gaande was. Want dood zijn, wat is dat dan en hoe gaat dat dan?
"En er zijn ook geen geschikte boekjes over. Zijn juffen weten ook geen één" riep zijn moeder wanhopig, toen ik met haar belde.
"Jawel, jawel!" zei ik "Lieve oma Pluis. Dat weet ik, want wij kregen dat boekje toen onze moeder was gestorven."
Zijn mama rende naar de winkel en kocht hem meteen. Eerst las ze hem zelf, vele malen achtereen, want ze moest zo verschrikkelijk huilen, dat er geen verstaanbaar woord uitkwam. En toen las ze het voor. Telkens weer. Zodat ze er over konden praten en het jongetje tenminste een beetje met dat rare, nare doodzijn uit de voeten kon.

Dag Dick Bruna, dank je wel dat je mijn leven gekleurd hebt.

Vakantieverslag: Lübeck (slot)

Lübeck. We waren er een paar uurtjes, in kou, mist en ijs. Genoeg voor een eerste indruk, zodat we nu weten dat het de moeite loont om er een paar dagen achtereen door te brengen.
Een stad met een lange en indrukwekkende geschiedenis. Met een rijk verleden, dat nog overal zichtbaar is.

Aanschouw de stad!  Is het geen plaatje?

 

Ik dacht aan Brugge, Zoon dacht aan Stockholm. Met andere woorden: één groot cultureel gebied. Met als gemene deler: handel.  

Nog even een paar plaatjes

Het is allemaal zo mooi, ik raak er zelf niet op uitgekeken. 

Vakantieverslag: Travemünde

Veel Nederlanders die voor hun vakantie naar het noorden reizen maken gebruik van de ferries die uit de haven van Travemünde vertrekken.

Die kant op, daar ligt nog een hele wereld.

Toch is het jammer om Travemünde alleen als doorgangspunt te beschouwen. Het is een aardig plaatsje, waar we met plezier hebben rondgescharreld.

Langs het water ligt een lange boulevard, die voor het grootste deel Vorderreihe heet (de Voorstreek dus), met de gebruikelijke afwisseling van kledingzaken, horeca en gelukkig ook een goede boekhandel.

de boulevard vanaf de overkant

Als je helemaal noordwaarts loopt kom je bij de vuurtoren, de oudste van Noord-Duitsland.

Aan de zuidkant van het stadje ligt de oude kern.

Kleine straatjes leiden naar de St. Lorenz-kerk.

Een van de oudste huizen:

De kerk heeft een roerige bouwgeschiedenis, de huidige vorm dateert van ongeveer 1540.

Vooral het plafond is het bekijken waard.

En dan is er toch weer iets onverwachts. In kerken liggen meestal kaarten en boekjes te koop. In het Duits, vaak Engels, en soms Frans. Tenminste, zo zijn we het gewend. Maar we zitten hier in een andere hoek van Europa. Deze kerk heeft andere bezoekers. En dus liggen er andere folders.

Baltisch en Hanze, die woorden doken steeds weer op. Anders, maar toch vertrouwd. We willen zeker nog eens terugkomen.

Een boek per week

In januari ben ik begonnen met "een boek per week". Een project waar veel mensen aan meedoen, via Twitter en andere social media doen ze verslag. Het was niet zozeer een goed voornemen als wel een experiment: zou het lukken?
Elke week een boek uitlezen, dat zijn 52 boeken in een jaar tijd. Ik besloot een leesdossier bij te houden; de ervaring had me inmiddels geleerd dat je boeken domweg vergeet, ook al heb je ze van kaft tot kaft uitgelezen.
In het dossier noteerde ik wat extra gegevens: is de schrijver man of vrouw, in welke taal las ik het boek, wat is de nationaliteit van de schrijver, enz.
Meer mensen doen dat, bijvoorbeeld omdat ze vinden dat hun leesvoer politiek correct moet zijn. Een soort evenredige vertegenwoordiging. Persoonlijk vind ik dat onzin. Als je als volwassen mens al niet mag lezen waar je zin in hebt, wanneer mag het dan wel? Zoals ik al eens eerder zei: als het over andere disciplines gaat (muziek, schilderkunst) mag je je eigen smaak volgen. Alleen bij Literatuur is er opeens een lijst met Verplichte Nummers, die elk jaar aangevuld wordt met nieuwe titels.
Daar doe ik niet aan mee; ik maakte de aantekeningen om mijn eigen leesgedrag te doorgronden. Vaak denk je jezelf te kennen, maar is de praktijk net even anders.

Goed: ik heb tot nu toe 53 titels gelezen (ben nog bezig in Great Expectations, maar ik denk niet dat ik die dit jaar nog uit krijg). Dat valt me alleszins mee. Lezen is ook discipline, en zo'n afspraak met jezelf werkt. Vrijdags dacht ik weleens: "kom, nu lezen, anders krijg je je boek niet uit".
Er waren wel boeken die ik niet leuk vond, die heb ik niet opgenomen.
Iets meer mannen dan vrouwen las ik. Meest Nederlandstalig, behoorlijk veel Engels en drie Duits.
Van al die boeken noem ik hier mijn persoonlijke favorieten.
Om te beginnen Augustus van John Williams. daar heb ik eerder over geblogd,op 20-04-2016.

Geweldig boek, die komt op mijn verjaardagslijstje.
Het volgende boek heb ik zelf. Er zijn van die boeken, die pakken je onder je armen, tillen je, hup, 20 cm van de vloer, rammelen je door elkaar en zetten je dan weer neer. Eenmaal uitgelezen wankel je door de dagen heen, totdat je je evenwicht weer hebt gevonden. Dat gold zeker voor A God in Ruins. Geen gemakkelijk boek, en misschien minder goed dan zijn voorganger Life after Life, maar ik vind het geweldig.

Na zo'n boek lees ik niet meteen verder, een rustpauze van een paar dagen, en dan iets licht, aub. We vermaken ons erg met de Eifel-krimi's van Jacques Berndorf. Geestig, maar tegelijk maatschappijkritisch zonder te drammen. Bovendien is de couleur locale voor ons erg herkenbaar. Zo'n pocket gaat er dan lekker tussendoor.

Als Nederlands boek wil ik Reizen zonder John aanraden. Zeker met de Amerikaanse verkiezingen net achter de kiezen is dit boek heel geschikt, het leest ook prettig.

De grootste verrassing voor mij waren de boeken van Wilkie Collins: gratis via het Gutenbergproject op de e-reader te downloaden. Geestig, spannend en zeer goed te lezen.

Naast A God in Ruins heb ik Birdsong (over WO I) en Het Boschhuisch (deels WOII) gelezen.
Daarna moest ik echt even bijkomen. Na zoveel ellende wist ik niet wat ik nu van de plank moest halen. Van uitstel dreigt dan afstel. En kijk, ook nu werkte mijn lijstje weer. Ik keek eens naar de gelezen boeken, las de lijstjes (bv Best Crime top 100, The Big Read, etc) die ik bewaar en kon de draad weer oppakken.

Conclusie: voor mij werkt het. Ik heb meer en met plezier gelezen en kan het iedereen die ook graag leest aanraden. Ik ga door. En omdat ik nu weet dat ik het kan, durf ik nu ook wat meer eisen te stellen. Ik wil komend jaar Joseph Roth in het Duits lezen en nog een titel van Dickens. Ik zoek zo'n schema van Pieter Steinz uit en ga de daarop genoemde boeken lezen. En dat is wel even genoeg gepland. Alvast een volboekig Nieuwjaar!

Voor wie wil zien welke boeken ik allemaal heb gelezen: kijk op Pinteres (button rechtsbovenaan).