Uitgelezen: De troost van een warm visje.

Ik heb de laatste tijd behoorlijk wat gelezen, ik jas er hier de komende tijd even wat titels door.

Als eerste:  De troost van een warm visje, door Sylvia Witteman.

Soms spreek ik mensen die nooit van Sylvia Witteman hebben gehoord. Dat zijn meestal mensen die niet aan Social Media doen.
 Sylvia heeft namelijk meer dan 80.000 volgers op Twitter, die haar te pas en te onpas retweeten. Ook zijn er behoorlijk wat mensen die al kwaad worden bij het noemen van haar naam. Ze maakt in ieder geval wel wat los, zo nu en dan.

Een tweet is een column in 144 tekens. Gelukkig voor de liefhebbers schrijft ze ook langere colums: in de Volkskrant en in de Linda bijvoorbeeld.

"De troost van een warm visje" is een bundel van Volkskrant-colums. Fijn om 's avonds in bed een aantal te lezen. Dat Simon Carmiggelt één van haar Grote Voorbeelden is, is wel te merken, maar wat hindert dat?

Onderwerpen dienen zich overal aan. Bijvoorbeeld: het wel en wee in je eigen huishouden. Vreemde korte berichtjes op nieuws-sites. Of als je gesprekken afluistert in de tram of in de supermarkt en daar dan "een stukkie over tikt. Want iemand moet het doen". Meer dan 90 stukkies zijn in dit bandje verzameld. Daarmee heb je, zeg maar, de troost van een fijn boekje.

Tot slot: ik vind het een prachtig ontworpen band.

Het is van Moker Ontwerp. Dat mag ook wel eens gezegd worden.

Oranje eten (3): bloemkool (herziene versie)

Dit is een herziene versie. De franse mevrouw, bij wie ik het recept had gelezen, verbiedt namelijk iedere vorm van weergave van ook maar het kleinste deeltje uit haar blog. Nogal overdreven, vind ik; ik heb varianten gezien in bv de Allerhande en andere kookbladen. En het is een heel simpel recept, geen kernonderzoek of zoiets. Nou ja, hier volgt mijn (aangepaste) variant van bloemkool met een sausje.

Snijd ongeveer 1/3 van een chorizo in kleine blokjes. Ik vind die van de Jumbo geschikt.

De rest kun je gebruiken in een lekkere erwtensoep, waarvan ik volgende week het recept zal geven.

Verwarm de oven voor tot 180 graden.
Verdeel een bloemkool in roosjes en kook ze 4 tot 6 minuten. Uitlekken in een vergiet.

Maak een saus van 40 gram bloem, 40 gram boter en volle melk. Het recept geeft 1/2 liter melk aan, de saus wordt zo redelijk stevig, maar niet te dik. Weet je niet hoe dat moet: de werkwijze staat onderaan. Je kunt natuurlijk ook een zakje saus gebruiken (béchamel-saus/ bloemsaus/kaassaus), maar het is makkelijk en veel goedkoper om het zelf te doen.

Meng de blokjes chorizo door de saus, samen met 75 gram geraspte Gruyére, of bv Emmenthaler, Parmigiano-Reggiano of Parmezaanse kaas. Wat je maar kunt krijgen, als het maar harde kaas van koemelk is.

Doe de bloemkool in een ovenschaal, schenk de saus er over en zet in de oven: 20 minuten is genoeg.

 

Door de chorizo krijg je mooie oranje strepen door de saus. We aten er aardappeltjes bij, maar pasta kan ook.



Werkwijze snelle Béchamelsaus: smelt een klont boter van 40 gram (of margarine als je dat liever hebt) rustig in een pannetje: niet bruisen, of bruin worden. Zet de vlam op zijn laagst en gooi er in één keer 40 gram bloem bij, roer stevig door, je zult zien dat het een stevige massa wordt. Laat onder flink doorroeren even doorgaren (2 minuten of zo). Schep er een beetje melk bij, flink roeren. Als de melk is opgenomen weer een beetje, blijf roeren. Als de melk is opgenomen, weer melk toevoegen, nu wat meer. Werk zo door tot je de saus goed van dikte vindt. Laat nog even doorgaren, blijf roeren. Als de saus toch nog dikker wordt, kun je er altijd wat melk aan toevoegen. Het gaat hier om geduld, dat is alles. Maak af op smaak met zout, peper en een snuf nootmuskaat.

Oranje eten (2)

Boodschappen gedaan en weer van alles gezien. Dit is inmiddels een klassieker en staat elk jaar rond half april in het schap.

In de koeling liggen restjes van Koningsdag:

Als het gaat om het WK vind je op dit moment het grootste assortiment bij de chips en het bier. Zo kocht ik dit zakje chippies:

 

Stel je voor, ergens in 2013 bedacht de producent dat het wel leuk zou zijn om iets in de WK-sfeer te doen. Reclamebureau uitgezocht, overleg, moodboards, ontwerpen, presentaties, verbeteringen, proefdrukken, en eindelijk, in april liggen de eerste zakken in het schap. Trots loopt de CEO van de Nederlandse tak van de chippies-fabriek door de super. Geestig toch, die StoelenSamba? Orgineel ook. Net zo orgineel als de Samba-kwarktaart, de Samba-nootjes en jawel hoor, het Samba-shirt van de bierbrouwer. "Ja maar," zei de reclameman: "u moet begrijpen: dat versterkt elkaar juist". Zo is dat, we bouwen samen aan het Oranje-gevoel, of zoiets.

Echt oranje eten voor als je TV kijkt:

Snijd frisse worteltjes in de lengte in vier reepjes (of zes, als ze erg dik zijn). Snijd een bosje radijzen doormidden, of in vieren als ze erg dik zijn. Hussel door elkaar. Dat ziet er alvast vrolijk uit.

Bak een half gesnipperd uitje en een halve rode (of oranje!) paprika per persoon in wat olie. Voeg de gewenste hoeveelheid shoarmavlees toe en bak alles gaar.
Roer drie lepels dikke (griekse/turkse) yoghurt, 3 lepels mayonaise, peper, zout, en 2 á 3 tenen knoflook (fijngehakt of uit de knijper) door elkaar.
Doe een paar wortelsprieten in een voorverwarmd pitabroodjes, wat stukjes radijs en vul verder op met het vlees. Doe wat salade op een bord met een gevuld broodje en knoflooksaus erbij.

Of roer een bekertje créme fraiche los met 2 eetlepels gembersiroop en 2 theelepels dijonmosterd. Afmaken op smaak met peper en zout. Gehakte pistachenootjes erover kan ook. Lekker met gebraden drumsticks of gebakken vis.

Dit recept (van de salade en de gembersaus) kwam uit mijn stapel "nog te maken", en stond, geloof ik, in de Allerhande.
Foto's van A.B. van der Ploeg en van Aag zelf

Wandelen bij Bourtange

Ten westen van de vesting Bourtange ligt een Redoute, dat is een kleine, geheel omsloten veldschans met alleen uitspringende hoeken.

Toen we destijds de gele vensters van National Geographic bekeken, hebben we de Soldatendijk ontdekt (zie Vensters op Oost-Groningen: Bourtange, 26 december 2012). Daar wilden we vandaag over lopen, naar Duitsland en dan langs de weg weer terug.

We parkeerden aan de Bakovenweg, liepen door het hek en naar boven. En ja, daar zagen we het al. Op en langs de dijk stonden paarden. Daar kun je beter niet te dicht bij komen, zeker niet in deze tijd van het jaar, en zeker niet met een hondje.

Dan maar lángs het natuurgebied in plaats van er doorheen. Ook mooi.

kleine rode zuringplantjes

berkenopschot: ontelbaar veel boompjes

Na een poosje lopen schemerde de vestingwal tussen de bomen. We volgden de buitenste gracht.

En door het dorp weer terug. De kastanjes voor de dorpsschool in volle bloei, een pleintje om te spelen, net Ot en Sien.

Nog een klein stukje buitenom. Hier zaten de aardappels al weer in de grond.

 

De auto stond bij een tuin met resten van een vestingwal met een natuurkijkvijver. Betreden was volgens weer een ander bordje levensgevaarlijk. De wallen zullen wel instabiel zijn.

Nog even een kaartje met de route.

De totale lengte was zo'n 2,7 km. dus dat viel mee. Precies goed voor een druilerige zondagmiddag.

Oranje!

Voor de winkels wordt het geen topdag, geen topweek, nee, het worden topmaanden.

Ga maar na: vanaf Pasen

Via Koningsdag en 5 mei

regelrecht naar het voetbal in Brazilië.

Alles oranje wat de klok slaat. Dus toen ik in de super deze doos zag staan bezweek ik onmiddelijk. 

Oranje snap ik, sinaasappel is natuurlijk een lekkere frisse smaak voor de lente/zomer, maar Samba?! Ik dacht eerst dat het naar Maxima verwees: ook Zuid-Amerikaans en zo. Maar de Samba komt toch niet niet uit Argentinië?
"WK, Brazilië", legde zoon geduldig uit. O ja, dat was ik al weer vergeten. Je ziet, voetbal is niet echt mijn ding.
En ja, de Samba komt daar vandaan. Blijft de vraag wat kwarktaart met een Zuid-Amerikaanse dans te maken heeft, maar laat ik niet flauw doen.

De taart is vlug gemaakt, even een paar foto's.

 

 Hij smaakt beter als je hem een dag van te voren maakt en in de koelkast bewaart.

Ik heb me voorgenomen de komende tijd wat oranje-recepten op te zoeken, te bereiden en hier te beschrijven. Op het programma staat in ieder geval een échte sinaasappeltaart.
En ik ga vooral genieten van de grenzeloze creativiteit in de Oranje-gekte.

Als smaakmaker alvast deze:

ook al samba!

Geen Tijgernootjes maar Leeuwnootjes. Leuk bedacht, hoor.

Hunebedden: Westenesch D44

Bij de vorige hunebedden (D46 en D47) stonden paaltjes met R.E: Rijks Eigendom. Het Rijk heeft in totaal 31 hunebedden in bezit, de provincie Drenthe heeft er 22.

Maar het kan ook anders. In Westenesch, een dorp dat grenst aan Emmen, staat een hunebed(-rest) op particulier terrein. Sterker nog: ook het hunebed zelf is particulier bezit.

 

We hebben vanaf de straat een paar foto's gemaakt. Tenslotte hebben die mensen ook recht op privacy. Bijzonder lijkt het me wel, een echt hunebed op je erf. Er is bar weinig van over; een paar stenen maar. Ooit maakte het deel uit van een varkensstal, schijnt het.
En dat er nog wat over is mag wel een wonder heten. In één van de stenen zitten boorgaten.

Die was ook hard op weg om in kleinere stukken afgevoerd te worden. Van Giffen heeft het hunebed in 1961 onderzocht en, voor zover mogelijk, gerestaureerd. Leuk om te zien, klaar, verder maar weer.



Westenesch ligt in de gemeente Emmen.
N 52 47.268
E 006 52.326

Bron: Gids voor hunebedden in Drenthe en Groningen

Foto's van Aag zelf

Uitgelezen: Ik vervloek de rivier des tijds

Per Petterson: Ik vervloek de rivier des tijds.


Toen onlangs in DWDD Per Petterson werd aanbevolen, en ik daags daarna een titel van hem in de bieb zag staan heb ik hem maar meegenomen..

 

Ik was kort daarvoor al begonnen in Zoon van Karl Ove Knausgard. Het is niet overdreven om te zeggen dat de serie boeken van Karl Ove Knausgard, Mijn Strijd geheten, een hype is. Een wereldwijde hype zelfs. De arme man, hij schijnt het vreselijk te vinden. "De nieuwe Proust, " las ik vanochtend ergens. En wat mij betreft terecht hoor, ik vind het adembenemend.

Wie was er eerder: Kanusgard of Petterson? De laatstegenoemde, zijn eerste boek verscheen al in 1987, terwijl Knausgard in 1998 debuteerde. Wat ik me dus afvraag is of we nu een golf Skandinavische boeken over opgroeiende mannen krijgen, met allemaal hun eigen jeugdtrauma's. etc?
Maar dit alles terzijde, het gaat hier om "Ik vervloek de rivier des tijds".

De titel is een citaat uit een gedicht van Mao. De hoofdpersoon doet zijn best een "echte" communist te zijn: hij stopt met school, gaat aan het werk als arbeider en leest dus Mao's gedichten. 
En ja, alweer een boek over een opgroeiende jonge man, en, deze keer, over zijn relatie met zijn moeder. Die moeder komt trouwens het beste uit de verf. Een stoer wijf, om maar eens kort door te bocht te zeilen.
Als je de recensies leest, gaat het vaak over wat weggelaten wordt in dit boek, wat niet uitgesproken wordt. Gedacht wordt er genoeg, maar niet veel gepraat.

Kijk eens naar een interessante uitzending van Stine Jensen over Noorwegen, over "een goed mens zijn" en de voortdurende onderdrukking van gevoelens. Uiteraard gaat het al snel over Breivik.

om te kijken: klik hier.

Deze uitzending stelde mijn beeld van Noorwegen aanzienlijk bij. En ik denk dat dit boek van Petterson naadloos past in het profiel van de Noorse samenleving, zoals die hier wordt geschetst. Aan de rand van Europa met een eigen cultuur wordt die samenleving middels moderne media misschien verder geopend. Je weet het niet. Toekomstige schrijvers zullen er wellicht verslag van doen.

Ondertussen is de laatst vertaalde titel (die van in DWDD) niet aan te slepen: Twee wegen, ook uitgegeven bij De Geus.