Ik ga op reis en neem mee....

Onlangs zijn we een weekendje naar Holten geweest. In het laagste laagseizoen een huisje gehuurd, we vinden het daar leuk. Zo vlak bij en toch zo anders.
Natuurlijk hadden we een heleboel eten bij ons.

een tonnetje vol zaadjes

netjes en vetbollen

meelwormen

pindaslinger.

In het huisje werden de stoelen voor het raam opgesteld. De verrekijkers lagen naast elkaar op de tafel. Het voer werd gestrooid en opgehangen. En nu maar afwachten.

Mooie vogeltjes en mooie namen.

Appelvink

Goudvink

beetje vaag, maar: Keep en Groenling

Gaai

We zijn natuurlijk verwend, van mezen en roodborstjes kijken we niet op, terwijl ze toch heel leuk zijn.

Er waren nog meer soorten (merels, heggemus, ekster) maar daar zijn geen foto's van gemaakt.
Tot slot deze dikzak. Die lustte ook wel een hapje en kwam geregeld langs.

Foto's: A.B. van der Ploeg, D.B. van der Ploeg, P.M. van der Ploeg en van Aag zelf

Pannekoekendag: soep!

Het was gisteren pancakeday, oftewel Vette Dinsdag. Vette Dinsdag was een term die ik voor het eerst hoorde (nooit de aandrang gehad om Mardi Gras te vertalen). Fijn dat je, ook als je ouder wordt, nog steeds van alles kunt leren.

Pannenkoeken dus. Het beslag is zo klaar, het bakken vraagt wat meer tijd. Maar gisteren had ik goede zin: een aardig stapeltje.

Omdat ik alleen pannekoeken wat eenzijdig vond, heb ik er een snelle soep bij gemaakt. Het recept komt van Emily-Jane van de site Leven Zonder Afval.

klik hier

Wat foto's van het kookproces, dat misschien een kwartiertje duurde.

fruiten

Ieks, ik zeg maar niet waar dit op lijkt. Maar het komt goed!

Genoeg voor een tweede portie

Heerlijke soep, die na een dagje staan nog beter smaakt.  Krijg je meteen je wekelijkse portie peulvruchten binnen, weer eens wat anders dan chili con carne of kapucijners met spek.
Super goedkoop ook. Ik kocht een kilozak rode linzen bij de Turkse super voor nog geen euro. Bovendien: zelfs man, die geen liefhebben van linzen is, lust ze op deze manier wel. Win-win-win.

Ceddar: 50 % kaas

Druk, druk, druk. Maar wel even in de plaatselijke super naar "typisch Engelse" producten gekeken.
Zo stuitte ik in de koeling op dit pakje. Eerder Amerikaans dan Engels, maar toen verkeerde ik nog in de veronderstelling dat Cheddar op en top Engels is.

Country Cow staat er op. Nou ja, er bestaan stadsboerderijen, dus misschien ook stadskoeien? Hoewel ik bij Country Cow toch aan iets vrouw-onvriendelijks denk.
Over Cheddar is een Wikipedialemma geschreven
 
klik hier

Wat een krankzinnige hoeveelheden! Waar denk je dan dat deze Cheddar vandaan komt?
(Het antwoord staat onder de foto).

Deze koeien hebben een prima leven! Met vrije uitloop.

Lindenberg Bavaria! Wie bitte? Beieren, Duitsland, inderdaad. Ik heb even verder gezocht. De producent is onderdeel van een grote onderneming, gespecialiseerd in kaasproducten "voor self service", oftewel om zelf mee te fröbelen. Ze richten zich vooral op Oost-Europa.

Op de achterkant staat de productinformatie van deze "smeltkaas met Cheddar".
Ingrediënten: kaas (48 %, waarvan 50 % Cheddar. Vraagje: wat is die overige 50 % dan voor kaas?).
Verder zit er in: zoete wei, boter, smeltzouten, melkeiwitten, zout, magere melkpoeder en kleurstof (paprikapoeder).

Ik weet het niet hoor. Er zijn vast een heleboel mensen heel tevreden met dit kaasproduct (ik kan het echt niet "kaas" noemen). En de fabrikant is trots op zijn bedrijf, dat snap ik ook wel. Ze werken er hard voor, en zo. Zo gaat dat gewoon.
En het is vanuit een luxe positie dat ik hier een beetje kritisch zit te miezemuizen.
Maar ik word toch wat treurig, als ik denk aan hoever mensen afgedwaald zijn van wat ooit "gewoon eten" was. Is er iets eenvoudigers dan een boterham met boter en kaas? Echt brood, met echte boter (van melk) en echte kaas (ook van melk).  Lekkerder dan een gebakje, als je het mij vraagt.

Engelse maand, Engelse boeken

We gingen even bij oudste zoon langs, iets afgeven. "Wat gaan jullie verder doen? vroeg hij. Ik: "Naar de kaaswinkel, Engelse kaas kopen."  "Wat voor Engelse kaas? en waarom?  "Nou," zei ik, "we hebben een Engelse maand. En dus gaan we Engelse dingen eten". Daar moest zoon om lachen, kennelijk vond hij dat grappig.
Ikzelf vind het helemaal niet raar. We gaan zoveel mogelijk op pad, uitstapjes van een dag of twee, korte vakanties, een langere in de voorzomer. Maar ook onze portemonnee is niet van elastiek. Dus halen we het buitenland in huis.

Het begon met een boek dat ik tijdens het opruimen tegenkwam, zo'n loodzwaar koffietafelboek.
Deze dus:

Sfeervolle plaatjes, gebabbel over van alles. Mooi hoor. Vandaar dat de keuze op Groot-Brittannië viel.

Ik heb het één en ander verzameld en ben begonnen met literatuur/boeken. In 2003 nam de BBC het initiatief voor The Big Read. Iedereen mocht aangeven wat zijn/haar favoriete boek was. Er ontstond een geweldige lijst met van alles door elkaar. Leuk was dat bijvoorbeeld hooggeletterde deskundigen zich vertwijfeld afvroegen wie die Terry Pratchett toch wel was, die werd zo vaak genoemd! Na weken van inzendingen, voorrondes, etc. bleef er een korte lijst over. Bekende Britten mochten vervolgens in een kort programma voor hun keuze pleiten en uitleggen wat dat ene bepaalde boek voor hen had betekend. Uiteindelijk kwam de definitieve lijst tot stand.

voor de lijst klik hier

Na het wegstrepen van niet-Britse schrijvers ( en nee, het Gemenebest doet hier niet mee), kinderboeken (later als apart onderwerp) en de boeken die ik al gelezen heb, blijven er plm. 132 titels over. Daar zijn boeken bij, die ik geprobeerd heb en waar ik echt waar niet doorheen kom. Maar dan nog. Zoveel te lezen, zo weinig tijd.
Ik heb via www.mijneigenbibliotheek.nl alvast twee titels besteld. Via het Project Gutenberg staan er ook al wat op mijn e-reader. Lang leve het internet!
Naslagwerken liggen al klaar, deze bijvoorbeeld.

Grote potten thee gaan er straks doorheen. Om erin te komen heb ik een klein boekje herlezen, staat niet op de lijst, maar erg geestig.

En terwijl ik me zo voorbereidde, vroeg ik me, voor de zoveelste keer, af wat maakt dat de één een voorkeur heeft voor Engelse literatuur, een ander meer voor bv Spaanse schrijvers gaat, terwijl een derde persoon zich met liefde aan de Russen wijdt. En zijn er algemene waarheden vast te stellen over Engelse literatuur?  Genoeg om over na te denken, dus, en dan heb ik het nog niet eens over de Engelse Detective (Sherlock!), het kostuumdrama, muziek, The Great British Bake-off, etc. Stapels DVD's liggen klaar, lang leve de bibiotheek. Engelse kookboeken staan te wachten. Wat wordt het een fijne maand.

Wandelen in Bellingwolde (slot)

We zijn er doorheen, door het dorp, bedoel ik. Hoe vaker je ergens komt, hoe meer je opvalt, en hoe meer vragen. Maar er is meer te zien, dus gaan we verder

Voor nu nog even wat mooie plaatjes. Want wat was het een schitterende herfst.
Hier kwamen we het dorp in, vanaf Oudeschans.

De hele hoofdweg is omzoomd met prachtige, rijzige bomen. In de zomer een verkoelende schaduw.

In de herfst een kleurenspektakel

En dan de al vaker genoemde tuinen, de zgn. slingertuinen. Daar gaan we nog een keer apart voor terug, maar dan in het voorjaar.

De laatste meters...

Langs de kant van de weg staat een paal

Dat was dan Bellingwolde...

De Hoofdstraat heet voortaan Dorpsweg, maar we lopen gewoon door.

Nog even dit. In mijn eerste stukje vertelde ik over de licht wanhopige automobilist, die vroeg of er ook een supermarkt was in dit dorp.

 Die is er hoor! Alle dagen open, ook op zondag.


Bellingwolde ligt in de gemeente Bellingwedde (die overigens weer gaat fuseren)

Aanbevelenswaardig: Museum De Oude Wolden, klik hier


Foto's: A.B. van der Ploeg en van Aag zelf 

Wandelen in Belingwolde: boerderijen en andere bedrijven

Woonwijk, winkelcentrum, bedrijventerrein... We zijn inmiddels zo gewend dat onze omgeving strak is ingericht, dat we haast zouden vergeten dat het ook anders kan. In een dorp als Bellingwolde zie je nog de "oude" manier van ontwikkeling: ik noem het maar organisch. Daar zijn bedrijven gebouwd op de plaats waar een ondernemend type woonde, of zich vestigde. Dus heb je een afwisseling van woonhuizen, winkels, pakhuizen en noem maar op.

In een agrarische omgeving zie je veel boerderijen; dat lijkt logisch maar ook dat verandert. Even zo goed: langs de Hoofdweg staan er vele. Met die grote voorhuizen zou je het haast vergeten, maar een boerderij is één groot bedrijfsgebouw.

Tijden veranderen, en de gebouwen veranderen mee.

Het woonhuis is weg, in en om de schuur wordt nog gewerkt. Andersom gebeurt ook:

Zonder schuur staat er nog steeds een flinke woning. Toch vind ik het een schokkend gezicht: alsof er een ledemaat ontbreekt.



Het linker gedeelte van dit rijtje bevatte ooit een bakker. Dat moet je maar net weten, te zien is het niet meer. Alleen de serre-achtige constructie aan de voorgevel doet een voormalige winkel vermoeden.

In tegenstelling tot deze winkel, hierop staat het tot in de eeuwigheid vermeld:

En dan zijn er de duidelijk herkenbare bedrijfsgebouwen.

Deze staat bij een woonhuis. Man herkent er een remise in, maar ik denk dat het iets anders was.

Even verderop staat een behoorlijk groot pakhuis.

Opgeknapt en omgebouwd biedt het nu ruimte voor meerdere bedrijven.

Van woonhuis naar bedrijf kan ook:

In deze prachtige villa zitten nu huisartsen, een apotheek, fysiotherie, dieetzorg en vast nog wel meer.

Wat opvalt is het aanpassingsvermogen van mensen. Gaat het één niet meer, dan doe je wat anders. En juist dat garandeert het voortbestaan van de panden en daarmee ook de leefbaarheid van het dorp.
Misschien zouden bestuurders en planningscommissies daar eens over kunnen nadenken?


Foto's: A.B. van der Ploeg en van Aag zelf.

Beilstein: een roze kerk.

Met de Kerst in het verschiet is er weinig tijd voor andere zaken dan versieren, poetsen, boenen, boodschappen doen en repeat.
Bij het opruimen stuit ik nog steeds op folders, kaarten en boekjes van onze vakantie in Traben-Trarbach. Dus vandaar even een kort stukje.

We zijn dit jaar in Beilstein geweest. Dat ligt iets ten zuiden van het vermaarde Cochem, aan de oostelijke oever van de Moezel. Op de WDR is een reisprogramma: Wunderschön Noemeenplek, daar zagen we dit plaatsje voorbijkomen. En inderdaad: het is prachtig. Tegen en in de rotsen gebouwd, met nauwe slingersteegjes en overhellende vakwerkhuizen.
Bovenaan staat een klooster, dat van de karmelietessen was.

geschiedenis van het klooster

In de kerk is een aparte kapel ingericht voor de Zwarte Madonna, een Maria-beeld uit de 12de/13de eeuw.

Nu zijn wij in heel wat kerken en kloosters geweest, maar never-nooit-niet zag ik er één die zo volkomen roze was!
Het schip heeft roze zuilen:

De banken hebben roze kussens:

Het orgel is met roze omgeven:

En ook de kapel:

Daar word je toch blij van?

Al met al valt er weer veel te leren: wat zijn karmelietessen, waarom heten ze zo? (naar de berg Karmel dus), en hoe zit dat met die Zwarte Madonna?

foto's: A.B. van der Ploeg