woensdag 17 april 2019


Alptraum is de literaire verwerking van de plotselinge dood van het hondje Stanley. In mijn aantekeningenschrift (her)las ik het volgende:

"Ik eet mijn bord leeg omdat het geen zin heeft om het (?) op de grond te zetten".
Godsamme. Een bord met stampot boerenkool waarvan ik het laatste restje altijd aan de hond geef, elke hond die we hadden en, Gode geprezen, nog hebben.
Daarvoor lees je ook, om je gedrag bevestigd te zien; kijk, ook andere mensen geven hun bord met eten aan de hond.
Eerst had hij (Koos van Zomeren) Rekel en in navolging nam ik een hond. Nu leeft Finn bij ons, en is er een leegte bij de schrijver, een gat dat alleen door een nieuw hondje gevuld kan worden.


Finn

Ik heb het nagekeken, ik lees al meer dan 25 jaar boeken/stukken van Koos van Zomeren. Hij was wat uit mijn blikveld gedwaald, ten onrechte, want hij is één van de beste schrijvers van ons land. Ik zou zeggen: geef die man toch eindelijk eens de P.C.Hooftprijs!


Ik had min of meer begrepen dat hij was gestopt met schrijven. Aantekeningen maken nog wel, maar daar zou het bij blijven. Tot mijn grote vreugde is er in februari toch een nieuwe titel verschenen:



De subtitel alleen al: onvergetelijke bijzaken. Dat lijkt een contradictio in terminis, maar zijn het niet juist de bijzaken, die we ons het best herinneren? Die schrijver, kom, hoe heet hij ook al weer, met die baard en dat hondje. Die zoveel loopt.....

zondag 7 april 2019

Woord en beeld: Jorwerd



"....Ook het klassieke dorpsgezicht, met de bomen, de vaart, de terp en het zadeldaktorentje, een tafereel dat in de jaren zeventig zelfs de kalender van Douwe Egberts haalde, dat gezicht zou ernstig worden verstoord." (1996)





Tot nu toe is het (gelukkig) gespaard gebleven.

Foto's: A.B. van der Ploeg en van Aag zelf

zondag 24 maart 2019

Recycling

Met Kerst 2017 kreeg ik van de oudste een Amaryllis. Hij bloeide geweldig. Na de bloei knipte ik de stengels af, ik bewaarde de bol. Er begon een proces dat tot op de dag van vandaag voortduurt. Eind vorig jaar begon ik met foto's maken.



Dit is de orginele bol, in de herfst, aan het eind van het groeiseizoen.


Ik had inmiddels twee kleine bolletjes van de moederbol afgehaald en opgepot. Ze staan vanaf de IJsheiligen (begin mei) buiten, op het terras waar alleen 's avonds zon komt.

Als het kouder wordt sterven de bladeren af.


Alle voeding wordt in de bol opgeslagen. Als het blad zo goed als geheel is afgestorven (of als het echt begint te vriezen) zet ik de bollen met pot en al in de kelder, dus donker, koel maar wel vorstvrij.
Geduld.....

Ik was vrij laat dit jaar, maar begin januari haalde ik ze weer tevoorschijn. Ik haalde de bollen uit de pot, verwijderde de oude aarde tussen de wortels.....

oude toestand



En potte ze opnieuw op. De kleintjes bij elkaar, de moederbol apart. De pot moet niet te groot zijn, maar liefst wel wat hoger zodat al die wortels lekker hun gang kunnen gaan.


Ik zette ze op de radiator in de bijkeuken (niet te warm en niet teveel licht) en geef ze regelmatig water.

daar gaan ze al, de kleintjes groeien flink.
Als het groen ruim 10 cm hoog is kun je ze lichter zetten en dan groeien ze centimeters per dag. Uiteindelijk was dit het resultaat voor dit voorjaar:



Nu drie jaar oud, meer dan een meter plant, 8 bloemen, geweldig. Ik heb inmiddels 3 kleinere bollen van zus gekregen en oude,uitgebloeide planten bij mijn schoonmoeder weggehaald, en ik hoop dus volgend voorjaar minstens 5 van die reuzen voor het raam te hebben. Het streven is een jungle van Amaryllis.

woensdag 20 maart 2019

Woord en beeld: Time Song




"...Thirteen thousand years ago...the warming of the climate and all the changes that follow in its wake trigger The Laager See volcanic eruption in Western Germany."




lavabom
Deze lavabom ligt in Strohn, vlak bij het Vulkanmuseum, in de Vulkaaneifel.



Pulvermaar 


Foto: A.B. van der Ploeg

zondag 17 maart 2019

Vijlen, Limburg

We zijn een weekje weg geweest, naar een huisje in Vijlen, Zuid-Limburg
Het laagste van het laagseizoen; we kregen alle soorten weer: storm, regen en sneeuw.

sneeuwklokjes in de berm



Water, overal water. We zagen de Geul zwellen en over zijn oevers lopen. Spontane beken ruisten over de weggetjes.


De mensen waren gewoon aan het werk, de kinderen naar school. Zo stil...


Tussen de buien door wandelden we, dat prachtige, blikkerige licht van het Nederlandse voorjaar.


Limburgse bakkers bezocht, grenspalen bekeken, en mooie dingen gezien en nog meer ontdekt voor een volgende keer..

Holset
Karolimünster


Foto's van A.B. van der Ploeg en van Aag zelf.


maandag 4 maart 2019

Illustraties.

Op Twitter, daar gebeuren dus ook leuke dingen. Zo is er een @mrjamesmayhew, die elke dag een illustratie post. Dat heet dan #BookIllustrationoftheDay.


deze is van vandaag: Mitsumasa Anno

Elke dag een prachtige afbeelding met vermelding van naam en toenaam van de illustrator en de titel van het boek. En dat al meer dan een jaar lang! Om het heugelijke feit te vieren nodigde hij volgers uit hun dierbaarste/mooiste/fijnste illustratie te plaatsen op de eerste verjaardag van deze hashtag.
Twitter barstte uit zijn voegen. Ik deed mee.


Cornelis Jetses, daar heb ik mee leren lezen, en hij werkte in de buurt van De Braak, Lemferdinge en andere plekken uit mijn jeugd. Op sommige afbeeldingen herken ik wel iets.

Natuurlijk Jean Dulieu met Paulus: een kleine held van groot formaat.


En ik meen me te herinneren dat ik ook iets van Dick Bruna deed.

Twee dingen die opvielen: bijna iedereen noemde werk uit zijn/haar jeugd. Het dierbaarste is dan toch ook het mooiste. Ook al bleken bij de kritische blik die ik nu hanteer, en dat is punt twee, sommige afbeeldingen helemaal niet zo goed te zijn. Liefde maakt een tikkeltje blind. Wat geeft het?

Dus: elke dag een inkijkje in een andere wereld, met sprookjes, reisverhalen, beren en wolven, reuzen, draken, ijsberen. Elke dag feest.

maandag 25 februari 2019

Small Beauties

Over alles bestaan vooroordelen. Over Twitter bijvoorbeeld.
Veel mensen denken dat Twitter het riool van de Onderbuikers is. En ja, er gaat dagelijks een ongelooflijk hoeveelheid bagger doorheen. Maar daar hoef je niet naar te kijken, je hoeft het niet te zien of te lezen. "Ja, verberg je maar in je bubbel" roepen mensen dan. Dan zijn dan meestal Onderbuikers, en daar hoef je, nogmaals, niet naar te luisteren. Alsof je in het echte leven ook geen keuzes maakt in met wie je omgaat en met wie niet.
De menselijke geest is er op ingericht om gevaar beter te onthouden dan meevallers. Dat was natuurlijk wel zo praktisch toen we op de savannes rondliepen en probeerden te onthouden bij welk bomengroepje ook al weer een leeuwenfamilie siësta hield. En het is van belang te weten bij welk kruispunt opeens fietsende scholieren de weg over zwieren als jij groen hebt. Maar zo zou je haast vergeten dat er meer is in de wereld.



Om tegenwicht te geven aan alle narigheid, het grim en grauw van de wereld, bestaat er op Twitter iets dat #smallbeautieshour heet. Elke maandagavond tussen 20.00 en 21.00 uur. Om elkaar te herinneren aan alle leuke, fijne dingen die er ook zijn.

Voor vanavond heb ik een krokusje, dat zomaar in een grasveld in het park is opgedoken. Bolletje, gegroeid uit een zaadje, dat daar was beland. Zo klein en dan zo knallen.



Sinds ik uitkijk naar small beauties om 's avonds te kunnen posten, zie ik veel meer dan vroeger. En, aangename bijkomstigheid, ik voel me ook beter.

  
bloeiende bloemen in koude januari-regen