zaterdag 5 oktober 2019

meer foto's

Hemeltje lief. Weken was ik bezig met de foto-albums van mijn ouders. En toen ik eindelijk klaar dacht te zijn vond ik een schoenendoos. Er zat een ratjetoe in, familiefoto's over een periode van meer dan 100 jaar. Prachtige portretten zitten ertussen, soms is het gokken wie er op staan.


Uitgezocht, opgeplakt, een deel in een map om aan tante te geven, orginelen die in zuurvrije enveloppen gaan, foto's met mensen van wie de identiteit nog vastgesteld moet worden. Gisteravond de laatste foto's gescand, opgeruimd, klaar.

En verder maar weer, een nieuwe doos gepakt. Ik dacht dat er documenten in zouden zitten, zoals trouwboekjes, geboorte-aktes etc. Ik verheugde me er al op.

Tadaa:


Nog meer foto's. Van de andere kant van de familie.
Zoals: Opa en oma met een busreis naar Oostenrijk en een stukje Italië. In 1957.


Nou, dat is toch ook weer leuk. Diepe zucht en verder ploeteren.

vrijdag 4 oktober 2019

telefoonfoto's

Altijd je telefoon bij je = altijd foto's kunnen maken. En binnen relatief korte tijd staan er honderden foto's in je telefoon. Onlangs zette ik een hele bups op de laptop. Kan ik ze mooi uitzoeken, in mappen stoppen en de rest weggooien.
Al die plaatjes naast elkaar op je scherm is een visueel dagboek. Maar ook een spiegel. Waar ben ik allemaal geweest, wat heb ik gedaan? Waar ligt mijn focus? Is dit wat ik met mijn tijd van leven wil doen?

Veel landschappen, met een uitgesproken voorkeur voor de zee. En wat een water overal. Je weet het wel, maar zo ontdek je het als het ware opnieuw.



















En die luchten! De kleur van het licht verandert met de seizoenen. Er is geen enkele reden om thuis te blijven als het grijs of kil is. 
En door het kader van de foto zie je vaak pas goed, hoe mooi alles is. 

Ik was verrast. Je raakt er zo gauw van overtuigd dat je leven voornamelijk bestaat uit herhalingen van handelingen, je dagelijkse taken, de wekelijkse boodschappen...
Maar kijk, al die plekken waar we waren! Wat ik me voornam: naar buiten gaan, op zoek gaan naar schoonheid en alles wat me boeit, dat is gelukt. Het is een proces, want nu probeer ik het ook dagelijks te doen. Kijken naar de mooie dingen in mijn omgeving, met aandacht voor het kleine, voor de details.




En dan nog dit: naar buiten gaan, van bloemen en vogels genieten, de zee ruiken en de bomen horen ruisen, dat zijn allemaal goede stimuli voor je welzijn. Ik heb er in ieder geval veel baat bij.

donderdag 4 juli 2019

Wildlands

Een prijs, een prijs, we hadden een prijs gewonnen! Een uitje naar keuze voor 4 personen.
Na overleg met de familieleden besloten we naar Wildlands te gaan.
Tot nu toe weerhouden door omstandigheden, maar zeker ook door de alom verkondigde kritiek, die alleen maar bevestigd werd door promotiebabbels van het park zelf, waren we er nog steeds niet geweest.
Stap over je vooroordelen heen en ga kijken, dacht ik. Aldus geschiedde.
We hebben maar een deel bezocht: Arctic1, de vlindertempel en een deel van Jungola (in plaats van geografische aanduidingen worden fancy namen voor klimaatzones gebruikt).

De vlinders waren prachtig. Zoveel dwarrelende kleuren om je heen, je loopt voortdurend te wijzen: "Kijk! Daar! O, die!" Er waren vlinders, zo groot en wit als een zakdoek, ik moest steeds aan de speciale brillenzakdoeken van mijn vader denken.



In Jungola genoot ik vooral van de beplanting. Het gebouw is erg hoog, je moet dan ook je hoofd in je nek leggen om de toppen van de bananen, papaja's en al die andere planten te kunnen zien.



Overal het geluid van stromend water en vogels, fijn hoor. Je kunt er met een bootje door varen, vanaf een bruggetje hebben we de in- en uitstap-procedure bestudeerd. Een draconische dame bepaalde wie wanneer ergens mocht gaan zitten. Ze stuurde zelfs een meisje de boot weer uit en liet het arme kind daarna zo lang wachten, dat ze bijna wegliep. Apies kijken is leuk, mensen kijken haast nog leuker.

Praktische informatie: overal zijn toiletten en overal zijn eetgelegenheden. Na een broodje en een uitsmijter zijn we weer naar de uitgang geslenterd.

Wat ronduit storend is: de herrie die overal uit de speakers komt. Op het plein bij de ingang is het meteen raak: keiharde muziek. Ik dacht eerst dat er in de buurt een groot scherm zou zijn, met één of andere film, maar nee. Er zijn veel mensen die één of andere vorm van autisme hebben, of die gauw last hebben van sensory overload, voor hen is dat een drama. En toen we even op een bankje naar de olifanten keken, stond er achter ons in de struiken zo'n ding te blèren. Houd daar mee op!

We hebben relatief weinig dieren gezien, maar dat vinden wij niet zo erg. We hebben geduld, kunnen best een poosje zitten wachten en kijken totdat er zich een beestje vertoont. En ik hou van planten en bloemen.






Ik dacht: als ik dat Jungola nou eens als de tropische kas van een hortus beschouw, met als bonus wat dieren, dan zou ik het geweldig vinden. En het is mooier/groter dan de vlinderkas in de vorige tuin. Dus heb ik eigenlijk niets te klagen, toch?



We hebben het grootste gedeelte (Serenga) niet eens gezien, daar is de savanne, daar zijn de leeuwen, kortom, ik denk daar het meeste "dierentuin" is. En ja, ja, ik weet dat ik niet meer zo mag noemen, het is een "Adventure Zoo" (blegh). Ik hoef geen adventure, dank u. 




De andere familieleden vonden het al met al ook wel leuk. Nog niet 100% overtuigd, maar bereid om nog eens te gaan. Dan gaan we een ander gedeelte bekijken en zien wat er allemaal veranderd is.

foto's van Aag zelf.

donderdag 27 juni 2019

Sprezzatura:

 



De tentoonstelling Sprezzature in het Drents Museum te Assen loopt tot 3 november 2019. Ruim de tijd dus om prachtige schilderijen te zien.

"Dit is wel mijn favoriet" zei een mevrouw in een mooi geel jurkje, terwijl ze op onderstaand schilderij afliep.

Plinio Nomellini

Ik had het net voor de tweede keer bekeken, want het was zo zonnig, zo vrolijk, dat je er als vanzelf naar toe werd getrokken. Gelukkig staat het in de catalogus. De zomer spat er af.

Bij sommige beelden past maar één woord. "Dappled", dacht ik.  Zo'n mooi woord, vaak gebruikt in combinatie met woorden als "light" en "shadow".

Je hebt een kwast, met de goede breedte, de juiste lengte. Je hebt je pigmenten, je verf. Je laadt je kwast met wit, geel, sliertje groen of blauw. Je kijkt naar het tafereel, je kijkt naar je doek en weer en weer.

Korte streken, haast tamponeren, bergjes kleur.


Ga je vlak voor het schilderij staan, dan zie je de streken, de verf die zich geplooid heeft.

Het gevoel van de kwast op het licht meeverende doek: dap, dap, dap...
Het geluid van de kwast op het licht meeverende doek: dap, dap, dap....

En toen was er licht..

dinsdag 18 juni 2019

Oud. Hendrik Groen




Enige jaren geleden las ik het eerste deel van Hendrik Groen: Pogingen iets van het leven te maken.
Het boek was een hit onder kennissen en vrienden van mijn vader. Ik sta altijd wat wantrouwend tegenover hype's in boekenland, maar eerlijk is eerlijk: ik vond het geweldig.
Vooral de beschrijving van de medebewoners, die een ander het licht niet in de ogen gunnen, vond ik erg treffend. Ik werd steeds herinnerd aan het (senioren-) appartementencomplex waarin mijn schoonmoeder residentie houdt.
Ook herkende ik natuurlijk veel van mijn vader in de verhalen. Het gekrummel, maar ook de humor, de practical jokes, de vriendschappen. Op dat moment ging het boek vooral over de generatie van mijn ouders.

Nu heb ik ook het tweede deel gelezen: Zolang er leven is.



Mijn vader is ruim twee jaar geleden overleden. Ik ben van plan dit jaar 60 te worden. "Oud worden" houdt me opeens nogal bezig. Nu gaan deze boeken ook over mij (ons) en onze toekomst.

Als er dus iets opvalt is, hoe je perceptie van een boek wordt bepaald door de levensfase waarin je je bevindt. Ik wíst dat wel, maar nu weet ik het nog beter.

Hendrik Groen: leuk, maar ook leerzaam, voor alle generaties. 


vrijdag 7 juni 2019

Oude R.K. Begraafplaats Nes (Ameland)














 




Deze oude begraafplaats ligt aan de Schoolstraat in Nes.


Foto's: A.B. van der Ploeg en van Aag zelf.

woensdag 5 juni 2019

Woord en beeld

Bijschrift toevoegen



Pagina 38, Tim Holt-Wilson (geciteerd door Julia Blackburn):

"...when you are close to the edge of the sea, you are in a liminal space in which everything is shifting, nothing is fixed...



the accumulating sandbanks...


the diminishing sandbanks...


the currents...



Once you accept such a state of flux, then it can be very calming".


Woord: Time Song - Julia Blackburn, 2019, Jonathan Cape
Beeld: strand op Ameland, foto's van Aag

donderdag 2 mei 2019

Toch nog...

Toen het huis van mijn ouders op de markt kwam, hebben we wat planten uit de tuin meegenomen. Jasmijn en Magnolia om te enten, en ik groef een polletje van het zootje ongeregeld voor het kamerraam op, om in mijn eigen tuin te zetten.
Ze stonden in een teiltje te wachten tot ik ze zou planten, en zoals zo vaak, duurde dat veel te lang. Het was slecht weer, veel regen, harde wind. Dus uiteindelijk heb ik de hele pol in een kuiltje gestopt. Dat was zo'n 2 jaar geleden. Daarna ben ik ze vergeten.
Vanmiddag was ik aan het graven (de Geitebaard moet worden verplaatst) toen ik opeens iets rosigs zag bloeien. Wat was dat?
Nou, dit:

De koekoeksbloemen van mijn vader. Het polletje heeft het gered. Een cadeautje, anders kan ik het niet noemen. De nieuwe bewoners hebben alles (alles!) weggesloopt en omgeploegd. De prachtige magnolia's. De geurende Jasmijn. De ontelbare chiniodoxa's, die alles blauw kleurden. Allemaal weg.
Dus het is maar goed, dat zus en ik wat uitgegraven hebben. Het leven gaat door, soms op een andere plek. 

woensdag 17 april 2019


Alptraum is de literaire verwerking van de plotselinge dood van het hondje Stanley. In mijn aantekeningenschrift (her)las ik het volgende:

"Ik eet mijn bord leeg omdat het geen zin heeft om het (?) op de grond te zetten".
Godsamme. Een bord met stampot boerenkool waarvan ik het laatste restje altijd aan de hond geef, elke hond die we hadden en, Gode geprezen, nog hebben.
Daarvoor lees je ook, om je gedrag bevestigd te zien; kijk, ook andere mensen geven hun bord met eten aan de hond.
Eerst had hij (Koos van Zomeren) Rekel en in navolging nam ik een hond. Nu leeft Finn bij ons, en is er een leegte bij de schrijver, een gat dat alleen door een nieuw hondje gevuld kan worden.


Finn

Ik heb het nagekeken, ik lees al meer dan 25 jaar boeken/stukken van Koos van Zomeren. Hij was wat uit mijn blikveld gedwaald, ten onrechte, want hij is één van de beste schrijvers van ons land. Ik zou zeggen: geef die man toch eindelijk eens de P.C.Hooftprijs!


Ik had min of meer begrepen dat hij was gestopt met schrijven. Aantekeningen maken nog wel, maar daar zou het bij blijven. Tot mijn grote vreugde is er in februari toch een nieuwe titel verschenen:



De subtitel alleen al: onvergetelijke bijzaken. Dat lijkt een contradictio in terminis, maar zijn het niet juist de bijzaken, die we ons het best herinneren? Die schrijver, kom, hoe heet hij ook al weer, met die baard en dat hondje. Die zoveel loopt.....

zondag 7 april 2019

Woord en beeld: Jorwerd



"....Ook het klassieke dorpsgezicht, met de bomen, de vaart, de terp en het zadeldaktorentje, een tafereel dat in de jaren zeventig zelfs de kalender van Douwe Egberts haalde, dat gezicht zou ernstig worden verstoord." (1996)





Tot nu toe is het (gelukkig) gespaard gebleven.

Foto's: A.B. van der Ploeg en van Aag zelf

zondag 24 maart 2019

Recycling

Met Kerst 2017 kreeg ik van de oudste een Amaryllis. Hij bloeide geweldig. Na de bloei knipte ik de stengels af, ik bewaarde de bol. Er begon een proces dat tot op de dag van vandaag voortduurt. Eind vorig jaar begon ik met foto's maken.



Dit is de orginele bol, in de herfst, aan het eind van het groeiseizoen.


Ik had inmiddels twee kleine bolletjes van de moederbol afgehaald en opgepot. Ze staan vanaf de IJsheiligen (begin mei) buiten, op het terras waar alleen 's avonds zon komt.

Als het kouder wordt sterven de bladeren af.


Alle voeding wordt in de bol opgeslagen. Als het blad zo goed als geheel is afgestorven (of als het echt begint te vriezen) zet ik de bollen met pot en al in de kelder, dus donker, koel maar wel vorstvrij.
Geduld.....

Ik was vrij laat dit jaar, maar begin januari haalde ik ze weer tevoorschijn. Ik haalde de bollen uit de pot, verwijderde de oude aarde tussen de wortels.....

oude toestand



En potte ze opnieuw op. De kleintjes bij elkaar, de moederbol apart. De pot moet niet te groot zijn, maar liefst wel wat hoger zodat al die wortels lekker hun gang kunnen gaan.


Ik zette ze op de radiator in de bijkeuken (niet te warm en niet teveel licht) en geef ze regelmatig water.

daar gaan ze al, de kleintjes groeien flink.
Als het groen ruim 10 cm hoog is kun je ze lichter zetten en dan groeien ze centimeters per dag. Uiteindelijk was dit het resultaat voor dit voorjaar:



Nu drie jaar oud, meer dan een meter plant, 8 bloemen, geweldig. Ik heb inmiddels 3 kleinere bollen van zus gekregen en oude,uitgebloeide planten bij mijn schoonmoeder weggehaald, en ik hoop dus volgend voorjaar minstens 5 van die reuzen voor het raam te hebben. Het streven is een jungle van Amaryllis.

woensdag 20 maart 2019

Woord en beeld: Time Song




"...Thirteen thousand years ago...the warming of the climate and all the changes that follow in its wake trigger The Laager See volcanic eruption in Western Germany."




lavabom
Deze lavabom ligt in Strohn, vlak bij het Vulkanmuseum, in de Vulkaaneifel.



Pulvermaar 


Foto: A.B. van der Ploeg