woensdag 17 april 2019


Alptraum is de literaire verwerking van de plotselinge dood van het hondje Stanley. In mijn aantekeningenschrift (her)las ik het volgende:

"Ik eet mijn bord leeg omdat het geen zin heeft om het (?) op de grond te zetten".
Godsamme. Een bord met stampot boerenkool waarvan ik het laatste restje altijd aan de hond geef, elke hond die we hadden en, Gode geprezen, nog hebben.
Daarvoor lees je ook, om je gedrag bevestigd te zien; kijk, ook andere mensen geven hun bord met eten aan de hond.
Eerst had hij (Koos van Zomeren) Rekel en in navolging nam ik een hond. Nu leeft Finn bij ons, en is er een leegte bij de schrijver, een gat dat alleen door een nieuw hondje gevuld kan worden.


Finn

Ik heb het nagekeken, ik lees al meer dan 25 jaar boeken/stukken van Koos van Zomeren. Hij was wat uit mijn blikveld gedwaald, ten onrechte, want hij is één van de beste schrijvers van ons land. Ik zou zeggen: geef die man toch eindelijk eens de P.C.Hooftprijs!


Ik had min of meer begrepen dat hij was gestopt met schrijven. Aantekeningen maken nog wel, maar daar zou het bij blijven. Tot mijn grote vreugde is er in februari toch een nieuwe titel verschenen:



De subtitel alleen al: onvergetelijke bijzaken. Dat lijkt een contradictio in terminis, maar zijn het niet juist de bijzaken, die we ons het best herinneren? Die schrijver, kom, hoe heet hij ook al weer, met die baard en dat hondje. Die zoveel loopt.....

zondag 7 april 2019

Woord en beeld: Jorwerd



"....Ook het klassieke dorpsgezicht, met de bomen, de vaart, de terp en het zadeldaktorentje, een tafereel dat in de jaren zeventig zelfs de kalender van Douwe Egberts haalde, dat gezicht zou ernstig worden verstoord." (1996)





Tot nu toe is het (gelukkig) gespaard gebleven.

Foto's: A.B. van der Ploeg en van Aag zelf

zondag 24 maart 2019

Recycling

Met Kerst 2017 kreeg ik van de oudste een Amaryllis. Hij bloeide geweldig. Na de bloei knipte ik de stengels af, ik bewaarde de bol. Er begon een proces dat tot op de dag van vandaag voortduurt. Eind vorig jaar begon ik met foto's maken.



Dit is de orginele bol, in de herfst, aan het eind van het groeiseizoen.


Ik had inmiddels twee kleine bolletjes van de moederbol afgehaald en opgepot. Ze staan vanaf de IJsheiligen (begin mei) buiten, op het terras waar alleen 's avonds zon komt.

Als het kouder wordt sterven de bladeren af.


Alle voeding wordt in de bol opgeslagen. Als het blad zo goed als geheel is afgestorven (of als het echt begint te vriezen) zet ik de bollen met pot en al in de kelder, dus donker, koel maar wel vorstvrij.
Geduld.....

Ik was vrij laat dit jaar, maar begin januari haalde ik ze weer tevoorschijn. Ik haalde de bollen uit de pot, verwijderde de oude aarde tussen de wortels.....

oude toestand



En potte ze opnieuw op. De kleintjes bij elkaar, de moederbol apart. De pot moet niet te groot zijn, maar liefst wel wat hoger zodat al die wortels lekker hun gang kunnen gaan.


Ik zette ze op de radiator in de bijkeuken (niet te warm en niet teveel licht) en geef ze regelmatig water.

daar gaan ze al, de kleintjes groeien flink.
Als het groen ruim 10 cm hoog is kun je ze lichter zetten en dan groeien ze centimeters per dag. Uiteindelijk was dit het resultaat voor dit voorjaar:



Nu drie jaar oud, meer dan een meter plant, 8 bloemen, geweldig. Ik heb inmiddels 3 kleinere bollen van zus gekregen en oude,uitgebloeide planten bij mijn schoonmoeder weggehaald, en ik hoop dus volgend voorjaar minstens 5 van die reuzen voor het raam te hebben. Het streven is een jungle van Amaryllis.

woensdag 20 maart 2019

Woord en beeld: Time Song




"...Thirteen thousand years ago...the warming of the climate and all the changes that follow in its wake trigger The Laager See volcanic eruption in Western Germany."




lavabom
Deze lavabom ligt in Strohn, vlak bij het Vulkanmuseum, in de Vulkaaneifel.



Pulvermaar 


Foto: A.B. van der Ploeg

zondag 17 maart 2019

Vijlen, Limburg

We zijn een weekje weg geweest, naar een huisje in Vijlen, Zuid-Limburg
Het laagste van het laagseizoen; we kregen alle soorten weer: storm, regen en sneeuw.

sneeuwklokjes in de berm



Water, overal water. We zagen de Geul zwellen en over zijn oevers lopen. Spontane beken ruisten over de weggetjes.


De mensen waren gewoon aan het werk, de kinderen naar school. Zo stil...


Tussen de buien door wandelden we, dat prachtige, blikkerige licht van het Nederlandse voorjaar.


Limburgse bakkers bezocht, grenspalen bekeken, en mooie dingen gezien en nog meer ontdekt voor een volgende keer..

Holset
Karolimünster


Foto's van A.B. van der Ploeg en van Aag zelf.


maandag 4 maart 2019

Illustraties.

Op Twitter, daar gebeuren dus ook leuke dingen. Zo is er een @mrjamesmayhew, die elke dag een illustratie post. Dat heet dan #BookIllustrationoftheDay.


deze is van vandaag: Mitsumasa Anno

Elke dag een prachtige afbeelding met vermelding van naam en toenaam van de illustrator en de titel van het boek. En dat al meer dan een jaar lang! Om het heugelijke feit te vieren nodigde hij volgers uit hun dierbaarste/mooiste/fijnste illustratie te plaatsen op de eerste verjaardag van deze hashtag.
Twitter barstte uit zijn voegen. Ik deed mee.


Cornelis Jetses, daar heb ik mee leren lezen, en hij werkte in de buurt van De Braak, Lemferdinge en andere plekken uit mijn jeugd. Op sommige afbeeldingen herken ik wel iets.

Natuurlijk Jean Dulieu met Paulus: een kleine held van groot formaat.


En ik meen me te herinneren dat ik ook iets van Dick Bruna deed.

Twee dingen die opvielen: bijna iedereen noemde werk uit zijn/haar jeugd. Het dierbaarste is dan toch ook het mooiste. Ook al bleken bij de kritische blik die ik nu hanteer, en dat is punt twee, sommige afbeeldingen helemaal niet zo goed te zijn. Liefde maakt een tikkeltje blind. Wat geeft het?

Dus: elke dag een inkijkje in een andere wereld, met sprookjes, reisverhalen, beren en wolven, reuzen, draken, ijsberen. Elke dag feest.

maandag 25 februari 2019

Small Beauties

Over alles bestaan vooroordelen. Over Twitter bijvoorbeeld.
Veel mensen denken dat Twitter het riool van de Onderbuikers is. En ja, er gaat dagelijks een ongelooflijk hoeveelheid bagger doorheen. Maar daar hoef je niet naar te kijken, je hoeft het niet te zien of te lezen. "Ja, verberg je maar in je bubbel" roepen mensen dan. Dan zijn dan meestal Onderbuikers, en daar hoef je, nogmaals, niet naar te luisteren. Alsof je in het echte leven ook geen keuzes maakt in met wie je omgaat en met wie niet.
De menselijke geest is er op ingericht om gevaar beter te onthouden dan meevallers. Dat was natuurlijk wel zo praktisch toen we op de savannes rondliepen en probeerden te onthouden bij welk bomengroepje ook al weer een leeuwenfamilie siësta hield. En het is van belang te weten bij welk kruispunt opeens fietsende scholieren de weg over zwieren als jij groen hebt. Maar zo zou je haast vergeten dat er meer is in de wereld.



Om tegenwicht te geven aan alle narigheid, het grim en grauw van de wereld, bestaat er op Twitter iets dat #smallbeautieshour heet. Elke maandagavond tussen 20.00 en 21.00 uur. Om elkaar te herinneren aan alle leuke, fijne dingen die er ook zijn.

Voor vanavond heb ik een krokusje, dat zomaar in een grasveld in het park is opgedoken. Bolletje, gegroeid uit een zaadje, dat daar was beland. Zo klein en dan zo knallen.



Sinds ik uitkijk naar small beauties om 's avonds te kunnen posten, zie ik veel meer dan vroeger. En, aangename bijkomstigheid, ik voel me ook beter.

  
bloeiende bloemen in koude januari-regen


dinsdag 29 januari 2019

Look-a-book: Matthijs Deen Over Oude Wegen

Zoek met Google naar E-roads network en je krijgt een prachtig kaartje.





De wegen in Europa zijn duizenden jaren oud. Die asfaltbanen liggen deels bovenop de oude zandpaden van eeuwen terug. De kortste weg tussen twee punten is een rechte lijn, dat wisten onze voorouders ook al. Natuurlijke hindernissen werden zo goed en zo kwaad als het ging omzeild.

In 2017 kochten we De Wadden van Matthijs Deen. In Hollum, Ameland, dat gaf het boek wat extra's.




Ik vond het zo goed dat ik vervolgens "Over oude wegen" blindelings kocht, dus niet eerst proberen via de bieb.




Matthijs Deen schrijft geschiedenisboeken op zijn eigen manier. Het begint met een herinnering uit zijn eigen, kleine geschiedenis: een autoritje naar opa en oma.
De geschiedenis van de mens is de geschiedenis van een voortdurend verder lopen. Hoe reisde de mens van Afrika naar Europa? Wanneer? Waarom reisde een vrouw van IJsland naar Amerika? En terug? En toen naar Rome?
Hoe vluchtten bedreigde Joden uit Spanje naar de Nederlanden? En wist je dat dat van invloed was op het Hollandse theaterwezen?
Steeds dichterbij komen de verhalen. De boerenzonen die uit Nederland naar Rusland liepen onder het vaandel van Napoleon. Sommigen kwamen ook weer teruggelopen.
De eerste autorally's door Europa: steeds sneller en verder, tot de eerste doden bij verschrikkelijke ongelukken vielen.

Ergens in het boek staat, dat de mens naar elders trok uit noodzaak. Honger, op zoek naar meer buit, betere landbouwgronden, verdreven door vijanden. Volgens mij is het vaak ook een niet te stillen nieuwsgierigheid, die mensen verder drijft. Wat ligt er achter de bocht? Nog een klein stukje. Nog even verder....

Had ik het boek eerst van de bieb geleend, dan had ik het daarna waarschijnlijk niet gekocht. Zet ik hem dan op Boekwinkeltjes? Nee, dat voorlopig ook niet. Soms moet je een boek de tijd geven om zijn werk te doen.

donderdag 17 januari 2019

Normandische appeltjes

Ze zeggen dat het na donderdag dan toch serieus koud gaat worden. Tijd dus voor een hartverwarmend (na)gerecht. Deze appeltjes maakte ik vorige week; het is een recept dat ik lang geleden (30 jaar of zo) uit de NRC knipte.





Nodig: 4 goudreinetten, 1/2 liter droge cider, 25 gram suiker, 25 gram boter, 2 takjes rozemarijn, 125 ml crème fraîche en 4 eetlepels calvados.

Over voorverwarmen op 200 graden.

Snijd de appels in vieren, verwijder het klokhuis en schil de parten. De klokhuizen en schillen met de cider in een pannetje, rozemarijn en suiker toevoegen en een half uur zachtjes laten trekken met de deksel op de pan. De appelstukjes kun je in een kom met water en een scheut citroen bewaren, dan worden ze niet bruin.
De cider zeven en het vocht  zachtjes laten inkoken. Er staat "tot het vocht stroperig is geworden". Dat werd het bij mij niet, maar na ongeveer een half uur was het wel ingedikt. Dit is dus een kwestie van uitproberen. Roer er dan de boter door, en de crème fraîche door en tot slot de calvados.
Dep de appelparten droog en leg ze stevig tegen elkaar aan in een beboterde, lage vorm. Giet de saus over de parten en bak gedurende plm. 20 minuten tot goudbruin.

Een kletskopje erbij of knapperig wafeltje kan geen kwaad.




vrijdag 11 januari 2019

Vaas met bloemen

Stap voor stap worden de kerstspullen weer opgeruimd. Vandaag het dressoir: het kerstservies, vilten huisjes en de vaas met tulpen.





De tulpen zijn ooit door mijn moeder gemaakt. De vaas komt uit de inboedel van mijn ouders en dook samen met een aantal vaasjes, schaaltje e.d. op tijdens het leegruimen van het huis. Eerder afkomstig van mijn opa en oma (vaders kant) en door mijn moeder weggezet onder de noemer "Gero".
"Oude meuk" zeggen veel mensen. "Wat moet je ermee? Breng maar naar de kringloop".
Nou ja, ik dacht, ik bekijk alles stuk voor stuk en dan zie ik wel. En de afgelopen maand dus dit vaasje.  Ik keek op de onderkant.



Het is dus never-nooit-niet Gero. Lang leve internet: de firma Tollenaar bestaat nog steeds. Ze hebben zelfs een site, en daar kon ik het merk vinden, en daarmee dus een grove datering: tussen 1915 en 1935. Bovendien staat er dat producten met dit exportmerk bijna niet te vinden zijn in Nederland. Hoe komt die vaas dan hier?

Werkte er iemand van de familie bij de fabriek? Kregen mijn opa en oma die vaas van iemand anders? Zo ja, van wie?

Nou wil het geval dat de oude foto-albums van opa en oma bij mij zijn terechtgekomen. Dus ik bestudeerde de foto's en kijk:




Deze foto is uit 1963. Het boekenkastje staat bij mijn ene, de houten figuur bij mijn andere zus. En de vaas dus bij mij.

Van alle mogelijke afkomsten dringt er zich één aan mij op. Mijn opa had een broer, die naar Nederlands-Indië vertrok om zich daar als boekhouder te vestigen. De zaken gingen goed, zo schreef hij, en hij drong er bij mijn opa op aan om ook de sprong te wagen. Om met zijn vrouw (was mijn vader toen al geboren?) naar Indië te komen. Ze hebben het serieus overwogen, maar mijn oma zei uiteindelijk nee.
Na de oorlog kwam eerst de zoon van dat gezin naar Nederland; hij woonde een tijd bij mijn opa en oma in. "Mijn Indische neef" zei mijn vader altijd. Na enige tijd kwam ook de tante terug naar Nederland. De oom niet. Hij heeft de oorlog niet overleefd.

Terug naar de vaas. Misschien hebben mijn oud-oom en oud-tante die vaas op een gegeven moment naar mijn opa en oma gestuurd. Als geschenk. Opa en oma hadden meer zaken uit Indië: krissen en klewangs, houten beeldjes, koperwerk, een gebatikt kleed. Maar deden mensen dat dan? Nederlandse spullen naar Nederland sturen? Vragen, vragen, vragen.

Er van uitgaande, dat ik gelijk heb, kun je allerlei etiketten op die vaas plakken. Kolonialisme. Jappenkamp. De Grote Depressie van de jaren '30. Gelukszoekers. Oorlog.
Waar het op neer komt: mensenlevens die meedeinen op de geschiedenis.
Ook als die vaas niet van mijn oud-oom en oud-tante komt, dan nog heeft hij rondgezworven, met mensen die een beter leven zochten, in roerige tijden.

Voor nu: de vaas blijft. De kampkaart van mijn oud-oom wordt geprint terwijl ik dit schrijf. Archieven en dossiers worden uitgeplozen.
Getuigen is spreken over wat men gezien of gehoord heeft. Maar er zijn ook stille getuigen. Daar kun je naar kijken en luisteren.


http://www.tingieterijholland.nl/bedrijfsgeschiedenis.html











zondag 6 januari 2019

Boeken van 2018

Het is Driekoningen, de laatste dag van de kerstperiode. Geen vakantie; Kerst lijkt meer op een aantal verjaardagen achter elkaar, qua drukte. Fijn, dat het nu weer rustig wordt, en de dagen lengen. Tijd voor andere zaken.
Ik heb met tevredenheid naar mijn leesdossiers van 2018 gekeken. Er staan 54 boeken op, met de naam van de schrijver, het jaartal van verschijnen, de taal waarin ik het boek las, etc. allemaal netjes in Excel.
Ik heb meer vrouwen dan mannen gelezen, dat is voor het eerst. Niet dat dat mijn streven is, maar het is aardig om te weten. Lekker veel krimi's, thrillers en wat dies meer zij maar ook het zwaardere werk. Literatuur met een hoofdletter.
Een aantal boeken was in zekere zin meer vorm dan inhoud. Ik heb het idee, dat er sowieso meer aandacht komt voor de vormgeving van boeken, fijn.
Echt mooi waren "Vogels op de cm3"


 en "Atlas van Afgelegen Eilanden"




Is er een allemansvriend bij? Een boek dat echt door bijna iedereen graag gelezen wordt?
"Eleanor Oliphant is completely fine" van Gail Honeyman komt vast een eind.


"Transcription" van Kate Atkinson vond ik goed, George Smiley ademde door de pagina's. Knap.



"De Wadden"van Matthijs Deen is een must-read voor iedereen die graag de eilanden bezoekt.




Enfin, de covers staan weer op Pinterest - boeken 2018 - (is het niet mooi, al die plaatjes naast elkaar?).
2019 is begonnen, ik ben in twee boeken bezig en hoop er dit jaar nog meer dan 54 titels te lezen. Ik wens allen veel leesplezier.