Het jaar in boeken

Ik heb dit jaar 53 boeken gelezen, net zoveel als vorig jaar. Al met al geen slechte score, want het was een zwaar jaar. Er waren tijden dat lezen niet ging. Ik zat dan domweg naar stilte te luisteren.
Net als vorig jaar heb ik een leesdossier bijgehouden, en dus kan ik precies nalezen hoe de verdeling vrouw-man is (18- 35), dat ik vier non-fictie boeken heb gelezen, en een groot aandeel uit detectives/thrillers bestond.

Het oudste boek was uit 1817 (Persuasion, Jane Austen) en het meest recente uit 2017 (Jasper en zijn knecht, Gerbrand Bakker). Een mooie spreiding dus, over twee eeuwen. Dat geeft wat mij betreft meteen aan wat boeken betekenen: ze leggen verbindingen door tijden en over afstanden heen.

Ik heb mijn boekige voornemens van vorig jaar er op nagelezen. Die extra titel van Dickens is me gelukt. Behalve Great Expectations heb ik ook nog A Tale of Two Cities gelezen. Wie wil lezen hoe blinde haat en waanzin over elkaar heen schuiven en hoe burgers elkaar naar het leven staan; lees het. Ik moest voortdurend aan IS denken. Een belangrijk, maar gruwelijk boek.

Lang leve de social media. In Portland, Oregon woont Alicia Paulson. Ze heeft een man, een dochtertje, een schattig huis en gouden handjes, waarmee ze breit en naait en borduurt en ontwerpt. Daarnaast is het mateloos interessant om te zien hoe het "gewone" leven er voor mensen daar uitziet. Alicia vroeg om leestips aan haar volgers, graag voor nondepressing books. Uit de vele suggesties stelde ze een lijst samen, waar ik, op mijn beurt, dankbaar gebruik van maak. Is het niet magisch? Dat iemand uit Japan een boek aanraadt aan iemand in de VS, waarna iemand uit Nederland daar ook plezier aan beleeft?

De top drie van dit jaar, in willekeurige volgorde:

Soms wordt de oorlogszuchtige taal van Amerikanen verklaard uit het feit dat ze hun oorlogen op andermans grondgebied uitvechten. Het verhaal in dit boek speelt zich af rond 1860-1870 en de hoofdpersoon is een oude man, Hij heeft meegevochten in drie oorlogen. Alle drie binnen de VS.
Toen ik dat las kantelde mijn beeld weer wat.
Gelukkig heeft Paulette Jiles meer geschreven.  Driemaal raden wat ik in het nieuwe jaar ga bestellen. (Deze kwam van de bieb (lang leve de bibliotheek)).

Gerbrand Bakker is een geweldige schrijver, maar het waren vooral de passages over depressies die mij aanspraken. Zoals hij erover schrijft, zo is het. Een ander pluspunt: hij woont tegenwoordig voornamelijk in de Eifel, in een gebied dat wij inmiddels ook goed kennen. Dat is een feest van herkenning.

Leuk, ontroerend, leerzaam en belangrijk. Als ik er maar één zou mogen aanraden, dan is het deze. Ook in het Nederlands verkrijgbaar.

En nu ben ik bezig met het nieuwe jaar. Weer een Dickens, liefst twee. Meer non-fictie. En gewoon meer lezen. De stapeltjes liggen al klaar. Voorpret is ook pret.

Bij deze: veel leesplezier in het nieuwe jaar!




Wie al mijn gelezen titels wil zien, kijk op Pinterest, button rechtsboven, board Elke week een boek 2017.

 Het blog van Alicia: klik hier

Engelse maand, Engelse boeken

We gingen even bij oudste zoon langs, iets afgeven. "Wat gaan jullie verder doen? vroeg hij. Ik: "Naar de kaaswinkel, Engelse kaas kopen."  "Wat voor Engelse kaas? en waarom?  "Nou," zei ik, "we hebben een Engelse maand. En dus gaan we Engelse dingen eten". Daar moest zoon om lachen, kennelijk vond hij dat grappig.
Ikzelf vind het helemaal niet raar. We gaan zoveel mogelijk op pad, uitstapjes van een dag of twee, korte vakanties, een langere in de voorzomer. Maar ook onze portemonnee is niet van elastiek. Dus halen we het buitenland in huis.

Het begon met een boek dat ik tijdens het opruimen tegenkwam, zo'n loodzwaar koffietafelboek.
Deze dus:

Sfeervolle plaatjes, gebabbel over van alles. Mooi hoor. Vandaar dat de keuze op Groot-Brittannië viel.

Ik heb het één en ander verzameld en ben begonnen met literatuur/boeken. In 2003 nam de BBC het initiatief voor The Big Read. Iedereen mocht aangeven wat zijn/haar favoriete boek was. Er ontstond een geweldige lijst met van alles door elkaar. Leuk was dat bijvoorbeeld hooggeletterde deskundigen zich vertwijfeld afvroegen wie die Terry Pratchett toch wel was, die werd zo vaak genoemd! Na weken van inzendingen, voorrondes, etc. bleef er een korte lijst over. Bekende Britten mochten vervolgens in een kort programma voor hun keuze pleiten en uitleggen wat dat ene bepaalde boek voor hen had betekend. Uiteindelijk kwam de definitieve lijst tot stand.

voor de lijst klik hier

Na het wegstrepen van niet-Britse schrijvers ( en nee, het Gemenebest doet hier niet mee), kinderboeken (later als apart onderwerp) en de boeken die ik al gelezen heb, blijven er plm. 132 titels over. Daar zijn boeken bij, die ik geprobeerd heb en waar ik echt waar niet doorheen kom. Maar dan nog. Zoveel te lezen, zo weinig tijd.
Ik heb via www.mijneigenbibliotheek.nl alvast twee titels besteld. Via het Project Gutenberg staan er ook al wat op mijn e-reader. Lang leve het internet!
Naslagwerken liggen al klaar, deze bijvoorbeeld.

Grote potten thee gaan er straks doorheen. Om erin te komen heb ik een klein boekje herlezen, staat niet op de lijst, maar erg geestig.

En terwijl ik me zo voorbereidde, vroeg ik me, voor de zoveelste keer, af wat maakt dat de één een voorkeur heeft voor Engelse literatuur, een ander meer voor bv Spaanse schrijvers gaat, terwijl een derde persoon zich met liefde aan de Russen wijdt. En zijn er algemene waarheden vast te stellen over Engelse literatuur?  Genoeg om over na te denken, dus, en dan heb ik het nog niet eens over de Engelse Detective (Sherlock!), het kostuumdrama, muziek, The Great British Bake-off, etc. Stapels DVD's liggen klaar, lang leve de bibiotheek. Engelse kookboeken staan te wachten. Wat wordt het een fijne maand.

Eetpatronen: opa, thee en Charles Dickens

Kijk, daar zijn ze weer. Mijn opa en opa en oom.

Ik logeerde dus regelmatig bij mijn opa Bee. En opa Bee had niet alleen een flat in de stad, maar ook een huisje aan het Paterswoldse Meer. Nou ja, huisje, het was een omgebouwde wagon. Regelmatig gingen wij daar heen. Opa ging dan aan de slag in de tuin/ het bos er om heen, en ik scharrelde er wat rond.
Tot opa het genoeg vond, dan was het theetijd. De thee werd in blauw-witte kopjes geschonken. Ook later, toen ik met vriendinnen regelmatig een weekend doorbracht in de wagon, vormden de theepot, het theelicht en de kopjes een vast punt: 's morgens bij het ontbijt en 's middags nog een pot.
Opa was een sobere man, maar bij de thee aten we lekkere biscuitjes. Hij zat dan in een hoekje met een van zijn favoriete schrijvers: Charles Dickens. Hij las de Pickwick Papers keer op keer, en lachte soms zo hard dat zijn stoel er van kraakte. En ik zat aan de tafel, in net zo'n stoel en las een boek van Meyer Sluyser; die stonden bij opa in de boekenkast.
Toen de wagon gesloopt werd heb ik een stoel mee naar huis genomen:

En Meyer Sluyser staat nu hier in de kast. Soms herlees ik ze.

De Pickwick Papers heb ik één keer geprobeerd, ik vond er niet veel aan. Ik was er te jong voor, denk ik. Maar inmiddels is Charles Dickens een van mijn favoriete schrijvers. Bleak House is wat mij betreft een van de beste boeken ooit. En om Nicholas Nickleby moet ik altijd huilen.

mooi bandje!

Dus vooruit: uit de kast gehaald en klaargelegd. Een deze dagen begin ik er aan. Met een beetje plechtig gevoel. Alsof ik mijn opa weer tegen kom.

Penguin-editie

Ondertussen is het wel een mooi voorbeeld van conditionering: als ik lees, dan moet er thee bij zijn, en iets te eten. Hoe zou dat toch komen?

Voor meer info over Meyer Sluyser: klik hier.

The big read in Rusland

Volgens The Guardian heeft Poetin opgeroepen tot het samenstellen van een canon van 100 russische boeken, die iedere leerling/student gelezen zou moeten hebben. Dit voorstel is onmiddelijk met groot argwaan ontvangen, er wordt gesproken van social engineering, etc. Je kunt je vast wel  indenken wat de reacties zullen zijn. Het woord Gedachtenpolitie is nooit ver weg. Maar laat mij nou even in mijn onnozelheid denken, dat een canon van 100 russische boeken een verrijking van mijn bestaan zou zijn. Eentje die net zo tot stand zou kunnen komen als the Big Read in de UK. Daar stonden diverse boeken/auteurs op die ik toen niet kende, en tot mijn grote vreugde, nu wel. De inbreng van het grote publiek heeft mede als voordeel dat die prestigelijstjes (wat-ben-ik-toch-een-intellectueel) weinig of geen invloed op het eindresultaat hebben, want als ik ergens moe van wordt zijn het die "deskundigen" die elkaar allemaal nakauwen en steeds dezelfde titels naar voren schuiven. Even zo goed ben ik dolblij dat ik toch maar, op aandringen van Yann Martel, met Tolstoj ben begonnen. Lachen mag van God, lezen mag leuk zijn. Dus kom maar op met die lijst!